Twee kraaloogjes kijken me recht aan. Ik stop abrupt. Op een wandelpad in de Rocky Mountains sta ik oog in oog met een beer. Hij kijkt me nieuwsgierig aan. En ik krijg een vreemd gevoel. Ik geniet, maar ben ook wat angstig merk ik. De afstand is zo’n dertig meter. Het mannetje is op zijn gemak een ontbijtje aan het zoeken. Ik ben bewust naar de bergen afgereisd om dit soort wilde dieren te zien. En dit is typisch zo’n ervaring die ik geweldig vind; achteraf.

Ik denk enkele seconden na. Hij ook, zo lijkt het. Om hem niet in de weg te zitten doe ik een paar stappen terug. Ondertussen verlies ik hem niet uit het oog. Plots rent hij de berg af, onverwacht snel. Hij schiet weg het struikgewas in. De camera hangt om mijn schouder. Meestal ben ik snel genoeg om een foto te maken, maar deze keer niet. Maar ik vind het niet jammer, het vreemde gevoel dat me overvalt is veel beter.

Het is een ietwat vreemde contradictie. Een zucht naar avontuur, naar spannende ontmoetingen. In Zuid-Afrika klom ik in een kooi om witte haaien te bekijken. Ik ben een paar jaar terug krokodillen en anaconda’s wezen vangen in Venezuela. Nu loop ik hier om beren te zien en hoop juist op dit soort ontmoetingen.

Mijn zucht naar avontuur kan ik moeilijk verklaren. Ook ik ken de verhalen van aanvallen op mensen, wat zeker hier ook voorkomt. Is het een speurtocht naar iets wat in onze bossen niet kan gebeuren? Want wat is het grootste gevaar op de Veluwe? Een omgewaaide boom op je hoofd? Terwijl de vraag in mijn hoofd blijft terug keren, speur ik nog maar eens om me heen. Maar de beer is weg en blijft weg.

Bewust had ik goed gelezen wat je moet doen bij een ‘bear encounter’, zoals ze dat hier noemen. Je moet bij het wandelen veel kabaal maken, zodat dieren je horen. Maar ja, ik doe maar even rustig want ik wil graag dieren zien. En je moet kabaal maken ja, maar pas als je ze ziet. De basisregel is simpel: je moet het dier de ruimte geven. Zij gaan liever de confrontatie (lees: jou) uit de weg, dan de problemen op te zoeken.

Opmerkelijk is dat er relatief weinig ongelukken gebeuren. Althans meestal. Er is één maar: een moederbeer met jong. Zij zal haar jong te allen tijde verdedigen. Lees: ook jou aanvallen als zij vindt dat het nodig is. Maar dit was een mannetje, al keek ik wel snel even of hij alleen was.

De dieren in nationale parken als Banff en Jasper zijn gewend aan mensen, meestal dan. Want ergens blijft er een risico, en dus trekken duizenden wandelaars de paden op. Een contradictie en dus ben ik niet alleen, denk ik maar.  Mijn ontmoeting toont de rijkdom (en kracht) van West-Canada aan. Ik ga even zitten. Eén ding wordt me duidelijk. Dit is avontuur met een scherp randje, in dit geval scherpe tanden en klauwen.

Lees verder over bijzondere ervaringen en de mooiste plekken op aarde op www.Droomplekken.nl

We hadden het geluk drie maanden in Boston te mogen verblijven. Een geweldige ervaring in een stad die eigenlijk niet te vergelijken is met andere Amerikaanse steden en heel Europees aandoet. We arriveerden in hartje zomer, hebben kunnen genieten van de prachtige herfstleuren van New England en konden zelfs nog even proeven aan de winter. Tijd genoeg dus om zowel deze geweldige wereldstad als de omgeving van Boston te ontdekken. Een greep uit onze Boston Blog en een eerbetoon aan deze bijzondere stad en haar omgeving…

Freedom Trail

Easy walking
Een van de leuke dingen van het centrum van Boston is dat alles goed te belopen is. Het is heerlijk vertoeven in de stadsparken, zowel in de zomer met fonteinen als de winter met een schaatsbaan. Naast het eerdergenoemde Boston Common ligt de Public Garden en dit is het oudste stadspark van de Verenigde Staten. Hier liggen in de zomer zwanen-bootjes te wachten op de opa’s en oma’s die, volgens een oude traditie, hun kleinkinderen moeten meenemen voor een tochtje.

Do we have time to take the “T”?
De metro wordt door de Bostonians steevast de “T” genoemd. De stations in het centrum liggen zo dicht op elkaar dat het vaak meer tijd kost van lijn te wisselen dan de afstand bovengronds te overbruggen. Bovendien rijdt de “T” minder vaak dan dat je in een wereldstad als Boston zou verwachten. Of zoals het oude grapje gaat, waarbij de ene Bostonian aan de andere vraagt; “Should we walk? Or do we have time to take the T?”

North End & Beacon Hill
De wijk North End is een van onze favoriete wijken geworden: het is dan ook het ‘Little Italy’ van Boston met heerlijke Italiaanse restaurantjes en zelfs hier en daar een goede ‘gelateria’ ! Beroemd is Mike’s Pastry in Hanover Street voor het heerlijke gebak, maar er zijn veel leuke bakkerijen en lekkere Italiaanse koffietentjes in dit stadsdeel te vinden. De mooiste wijk van Boston is echter Beacon Hill. Het is een zeer Europees aandoende wijk, die 200 jaar geleden door de Engelsen is gebouwd. En alsof de Engelsen er nu nog steeds wonen, hangen er overal bloembakken buiten gevuld met viooltjes. De rustige straten met hun vele kleine perkjes en hun kleurige bloemen nodigen echt uit tot een mooie namiddagwandeling, waarbij we haast vergeten dat we toch een forse heuvel beklimmen, de laatst overgebleven heuvel van de drie waar Boston oorspronkelijk op gebouwd is.

Shop till you Drop in Back Bay
Naast diverse ‘malls’ over de hele stad verspreid en Quincy Market, zijn vooral de winkelstraten Newbury Street en Boylston Street aantrekkelijke winkelstraten. Leuke boetiekjes worden afgewisseld door designer labels en bekende merken. Ook zijn er in deze wijk volop uitgaansmogelijkheden te vinden met trendy restaurants en hippe bars.

Indian Summer of Foliage?
Voordat we naar Boston vertrokken, wisten we al dat de
komst van de herfst een bijzondere gebeurtenis was in New England. We dachten toen nog dat het Indian Summer heette maar inmiddels wisten we beter en werden we experts in het volgen van de ‘foliage’ (zoals het intreden van de herfstkleuren heet)-websites en wisten we precies waar het patchy, near peak, peak en past peak was… Het is lastig de kleurenpracht van de bossen in de White Mountains (New Hampshire) tijdens de ‘Foliage’ te omschrijven maar het was bijna onwerkelijk. De kitscherige schilderijen van Bob Ross leken ineens levend te worden met een kloddertje Bright Red gemengd met Van Dyke Brown. De kleurschakeringen tussen rood, oranje en geel met een strakblauwe lucht op de laatste dag waren echt adembenemend.

Lang weekend of 3 maanden?
Boston heeft veel te bieden en is een leuke stad voor een lang weekend (het is immers maar 6 uur vliegen) of voor een langere periode. Drie maanden waren zelfs niet genoeg om verveeld te raken! We kijken met veel plezier terug naar een bijzondere periode in een bijzondere stad…

Maak nu kans op een week gratis autohuur in Boston klik hier!

Twee kraaloogjes kijken van achter een struik de toeristen aan. De honger van de jonge zwarte beer is groot, net als zijn instinctmatige angst voor mensen. De maag wint de tweestrijd en hij waagt een stap naar voren, plotseling klikken tiental­len foto­­toestellen.

Terwijl de Japan­ners en Europeanen tevre­den huiswaarts keren, blijft het jong iets verward achter. Hij heeft voor het eerst mensen gezien. Voor de rest bestaat zijn leefgebied in Oost-Canada uit oneindige bossen, meren en bergen. Ik blijf nog even kijken. 

Parkwachter Mark Williams ziet mijn vragende blik: ,, De kans dat een toerist in Canada een zwarte beer (ursus americanus) tegen komt is bijna honderd procent. Als je hier enkele dagen blijft en gaat wandelen in de nationale parken.” De reden is de enorme toename van het aantal zwarte beren de afgelopen jaren. De bescherming door de overheid doet hun goed.

De zwarte beer of baribal behoort al duizenden jaren tot het ecosys­teem van Canada. Daar ziet men de carnivoor als het kleine broer­tje van de veel gevaarlijkere grizzly beer en de eveneens gevreesde ijsbeer. De grizzlybeer is een ondersoort van de bruine beer en komt veelvuldig in Canada voor. Ook die wil ik wel zien.

Deze berensoort heeft een groot territorium nodig en voelt zich daarom thuis in de uitgestrekte wildernis die Canada nog rijk is. De ijsbeer leeft op de ijsvlakten in het noorden van Canada en ontmoet op zijn strooptochten zelden mensen. De zwarte beer stelt minder eisen aan zijn leefgebied en prefereert een relatief klein territorium.

Tijdens een natuurdocumentaire zag ik dat de diverse soorten beren verzot zijn op planten, insecten en slakken. En fruit, waaronder veel bessen. In de parken in Canada bloeien duizenden blauwe bessen als ik er ben. Dus zoek ik extra hard naar pootafdrukken, uitwerpselen of wat dan ook.

En ik heb geleerd wat ik moet doen als ik een beer tegen kom. Al zijn de adviezen erg tegenstrijdig, want het verschil tussen je dood houden en juist veel kabaal maken is nogal groot. Waarschijnlijk probeer ik het met herrie, dat lijkt me zinvoller en beter bij me passend. 

Terwijl ik intensief naar de grond staar, hoor ik geluid voor me. Ik was zo gebiologeerd aan het speuren dat ik vergat om me heen te kijken. Een grizzlybeer keuvelt voorbij. Op zijn gemak, hij is niet onder de indruk van me. Sterker nog, hij kijkt me niet eens aan. Het hoeft ook niet, ik kijk wel naar hem.

Safari is natuurlijk altijd heerlijk, maar nóg heerlijker is het als je eigen butler je na een lange stoffige tocht over de savanne opwacht bij een volle jacuzzi met je favoriete drankje. Of dat je na vijf avontuurlijke maar vermoeiende safaridagen in het legendarische Serengeti natuurreservaat eindelijk die boeken kunt lezen waar je niet aan toe was gekomen, op een goddelijk privé-eiland in de Indische Oceaan. Kortom; de zogenaamde ‘bush & beach’ vakantie biedt niet alleen het beste, maar ook het meest schandalig luxueuze van twee werelden. (Geschreven door Beertje van Beers)

 “Sorry, maar je gaat nu niet op safari,” zegt de hotelmanager zodra hij bij mijn aankomst in zijn safarikamp een blik op mijn verfromfraaide uiterlijk werpt. “Ik laat de jacuzzi op je veranda vollopen, en je butler komt je een clubsandwich en een cappuccino brengen, want die kun je zo te zien wel gebruiken. Morgen ga je maar Karen Blixen spelen.” Hmmm, gedwongen onthaasten is zo slecht nog niet, besluit ik als mijn benen strek -behoorlijk stijf na de lange vlucht- in een bubbelbad met uitzicht over de savanne van de Serengeti-vlakte. Mijn superdeluxe tent is ingericht als een Ralph Lauren-droom met een hemelbed en Afrikaanse maskers. Door de verrekijker die (natuurlijk) voor me klaarligt zie ik elk haartje van de zebra’s die niet al te ver van mijn tent grazen. Ik durf bijna niet te ademen. Serengeti Bushtops is het nieuwste safarikamp in het wereldberoemde Serengeti Nationaal Park dat zowel gedeeltes van Kenya als Tanzania beslaat. (Wij zijn nu in Tanzania). Een legendarisch natuurgebied; dit is waar de oudst bekende menselijke fossielen gevonden zijn, en dit is ook het oude jachtterein van Karen Blixen die het zo poetisch beschreef in haar beroemde memoire ‘Out of Africa’.

Ik heb geluk, vertelt mijn Maasai-gids me de volgende dag als we in een speciale open Jeep op pad gaan. We zitten namelijk midden in de massale seizoenstrek van ongeveer anderhalf miljoen gnoes en zebra’s. Op de vlucht voor de droogte trekken deze planteters van de noordelijke heuvels naar de zuidelijke vlaktes waarbij ze de Mara-rivier oversteken. Daar liggen de nijlpaarden en krokrodillen natuurlijk al op de loer. En wij dus ook, met verrekijkers en natuurgidsen, terwijl boven ons aasgieren cirkelen. “Nu doen we even niets. Maar we zijn wel alert. Precies zoals de roofdieren dat doen,” zegt de gids en zet de motor uit. En daar ontdek ik de zen van het wachten. Ja, het is spectaculair als honderden gnoe’s met denderende hoeven een rivier oversteken, maar een groepje luierende leeuwinnen een half uur lang bespieden is eigenlijk veel bijzonderder. In de loop der dagen leer ik steeds beter op de details letten. “Kijk naar haar snelkloppende hart,” zegt de gids over een ‘alert rustende’ luipaard in een boom, haar prooi, een halfopgegeten gnoe, hangend van de takken een eindje verderop. “Ze marineert hem even,” licht hij grijnzend toe.

Na drie dagen verlaat ik Serengeti Bushtops met pijn in mijn hart maar ook heel veel mooie herinneringen: de massage bij zonsondergang, de picknick onder de acacia-boom tussen de grazende gnoe’s, het pasgeboren olifantje rollend in het zand met zijn familie er beschermend omheen, de deken die tijdens het diner (Beef Wellington! In de bush!) ongevraagd om me heen werd geslagen.

Serengeti betekent letterlijk ‘Eindeloze vlaktes’ in Maasai.

‘Safari heeft iets waardoor je al je zorgen vergeet en je je continu voelt alsof je een halve fles champagne hebt gedronken,’ schreef Karen Blixen, en inderdaad, in een roes vlieg ik in een tweepersoons Cessna naar mijn volgende bestemming: het Mara Bushtops safarikamp in Kenya in het hart van het Maasai Mara natuurgebied. “Sorry,” zegt de piloot terwijl we bijna een zijwaartse salto maken, “even een adelaar ontwijken.” Op een piepkleine landingsbaan midden in de bush word ik opgewacht door een indrukwekkende Maasai-gids in een rode ‘shuka’ (doek) en de traditionele overdaad aan sieraden van kraaltjes. Die avond vergezelt hij me tijdens een nachtelijke safaritocht. “Doordat je zicht is uitgeschakeld, komen je andere zintuigen tot leven. Je kunt de dieren bijna voelen,” vertelt hij als we met de motor uit in het donker staan en doet dan abrupt een schijnwerper aan. “Kijk, een serval!”. Een wilde kat met strepen in de nek en vlekken als een luipaard schiet weg door het hoge gras. Het Mara Bushtops is van dezelfde eigenaresse als Serengeti Bushtops. Dezelfde prachtige tenten dus, dezelfde service en decadente luxe. (In de wijnkelder zie ik een Rothschild uit ’72 die ik maar niet op kosten van de Telegraaf laat opentrekken) Het grote verschil is dat we hier letterlijk bij de Maasai op bezoek zijn; het stuk land wordt van deze nomadenstam gehuurd en nagenoeg al het personeel woont in de omringende ‘boma’s’ of Maasai dorpjes. Tijdens een wandelsafari de volgende dag besluip ik olifanten en giraffen met een indrukwekkende entourage: een naturalist, een gids, en twee jagers; een om te beschermen tegen dieren, en een om stropers aan te pakken. Op een gegeven ogenblik kruipen we met z’n allen door het gras omdat de gids vindt dat we het oogpunt van een jagend luipaard moeten ervaren. Al snel hebben we allemaal de slappe lach. Op het vliegtuig richting Mombasa vraagt de piloot of ik de ‘Big Five’ heb gezien. Terwijl ik uit het raampje kijk naar de steeds kleiner wordende ‘boma’s’ zeg ik: “Oh, zoveel meer dan dat.”

Zodra ik voet zet op Funzi Keys, een paradijselijk resort op een privé-eilandje in de Indische Oceaan, weet ik het: dit is het Bounty-eiland uit de TV-reclame van mijn jeugd! Parelwitte verlaten stranden, wuivende palmbomen, hier en daar een bungalow met een rieten dak. Kortom, rust. (modellen in miniscule bikini’s moet je er gewoon even zelf bij fantaseren). Het romantische eilandje van 30 meter bij één kilometer ligt in Kenya, dichtbij de grens met Tanzania. Vanuit Mombasa is het twee uur rijden, en vervolgens 10 minuten per motorboot. De perfecte plek om het stof van vijf dagen safari er af te spoelen. Je kunt er snorkelen, duiken en zeilen, maar ik besluit gewoon heerlijk te luieren en eindelijk de boeken te lezen waar ik in ‘de bush’ niet aan toe was gekomen. Hoogtepunt van de dag: een romantisch vuur op mijn privé-terras, glas wijn in de hand, en genieten van de Afrikaanse zonsondergang. Conde Nast Traveller riep Funzi Keys onlangs uit tot één van de zes beste eiland-resorts ter wereld, en terecht. Maar na een paar dagen verwend te zijn door het hartelijke echtpaar Allessandro en Claudia Torriani snap ik dat de échte luxe zit in de kleine dingen: de versgeperste passievruchtsap bij het ontbijt, het feit dat de carpaccio is gemaakt van Allessandro’s eigen runderen, en het gebrek aan dresscode of vaste eettijden. “Wat zowel miljardairs als Hollywood sterren trekt is denk ik het feit dat je de hele dag kunt ontbijten, en je de hele vakantie geen schoenen hoeft te dragen,”  vertelt Claudia me de laatste avond bij een kampvuur. Allessandro vult mijn glas bij: “Niets moet, alles mag.” Onbetaalbaar….

Mara en Serengeti Bushtops kunnen exclusief via reisorganisatie Kuoni worden geboekt.

 Geschreven door Beertje van Beers

De winnaar van de reis naar Las Vegas is:

Birgit Hendriks

Birgit schreef een geweldig verhaal over haar reis naar New York City. Ook wij zijn inmiddels enthousiast geworden over deze bruisende bestemming. INOUK feliciteert Birgit en wenst haar veel plezier in Las Vegas!

Lees hier het winnende verhaal.

Woensdag 5 januari

Dit bracht ons in eerste instantie in Cairo. Tijdens de rit van het vliegveld naar het centrum werden we overweldigd door de drukte en chaos die de stad herbergt. De continu toeterende auto’s slingerden van links naar rechts om onze taxi heen, hetgeen we met open mond aanschouwden.

In het centrum is deze chaos des te groter. De achtien miljoen inwoners die Cairo heeft lijken zich allemaal tegelijk op straat te begeven. Het dagelijks leven in de grote straten van Downtown Cairo is dan ook een waar schouwspel. In de kleine achterafstraatjes komen de heerlijkste geuren uit de etenskraampjes. Voor de winkeltjes roken mannen waterpijp en drinken thee. Het ‘gezang’ dat uit één van de vele moskeeën klinkt is een geweldige toevoeging aan de Arabische sfeer die heerst in de hoofdstad. Na een lange wandeling door Cairo zoeken we een restaurant op.

Na heerlijk te hebben gegeten besluiten wij terug te keren naar ons hotel en ons bed op te zoeken, waar wij vol van alle eerste indrukken onder het aanhoudende getoeter uiteindelijk in slaap vallen.

Donderdag 6 januari

De volgende ochtend worden wij opgehaald door een gids die ons de cultuur in de omgeving van Cairo zal laten zien. Zodra we de drukte van de stad hebben verruilt voor de rust van het achterland, genieten we van de geweldige natuur rondom de Nijl. De Egyptische palmbomen die overal bovenuit steken zijn een mooi gezicht.

Eerste stop is Memphis, een oude hoofdstad van Egypte op zo’n 20 kilometer van Cairo. Aangekomen in Memphis treffen we in de stralende zon onze eerste hiërogliefen, sfinxen en beelden aan.

Nadat onze gids ons uitgebreid van informatie heeft voorzien en we het hele complex uitgebreid hebben bekeken, rijden we verder naar onze volgende bestemming: de dodenstad Saqqara. Deze stad op zo’n drie kilometer van Memphis diende in het verleden als grafveld voor hoge functionarissen. Belangrijkste gebouw van deze plek is de piramide van Djoser, vanwege zijn vorm een trappiramide genoemd.

Na de tweede stop bezoeken we een papyrusfabriek, waar we uitgebreid uitleg krijgen over de geschiedenis van papyrus en de productie van de papyrusrol. Men houdt de traditie nog steeds in leven en laat ons zien hoe van de plant een papyrusrol wordt gemaakt. De trots over dit aspect van de Oud-Egyptische cultuur straalt van de werknemers af. Vol overgave laten ze ons alles zien en vertellen honderduit.

Na een Egyptische maaltijd is het tijd voor de topattracties van deze dag: de piramiden van Gizeh en de Sfinx. Bij de piramiden aangekomen worden we overweldigd door de grootte ervan. Onderaan de piramide van Cheops staren we overdonderd omhoog. Meermaals vraagt één van ons beiden aan de ander of hij weet hoe ze zo’n kolosaal object hebben kunnen bouwen in die tijd.

Na uitgebreid bij de piramiden te hebben rondgelopen vervolgen we onze weg richting de Sfinx. De ontbrekende neus neemt me terug naar vroeger, toen ik als klein kind de neus afgebroken zag worden door Obelix. Dat ik er nu zelf naast sta geeft mij een onbeschrijflijk gevoel.

Na deze overweldigende dag gaan we naar een treinstation waar we de nachttrein nemen richting Luxor, een stad 600 zuidelijk van Cairo. Tijdens de tien uur durende reis in een gammele trein delen we onze impressies van Egypte met andere toeristen, die net zo overdonderd zijn door alle prachtige dingen die ze gezien hebben. Van slapen komt die nacht dan ook weinig.

Vrijdag 7 januari

Vroeg in de ochtend komen we aan in Luxor. Het eerste wat ons opvalt is de rust die daar heerst. Waar in Cairo het getoeter continu aanhoud en overal mensen zijn, is daar in Luxor geen sprake van. Lopend op de East bank langs de Nijl worden we geregeld in gehaald door een Kalesh, een paard en wagen. Op de Nijl varen Felucca’s, typisch Egyptische zijlbootjes. In het zonnetje genieten we, uitgeput door de treinreis, van een rustdagje.

’s Avonds lopen we nog even over de boulevard en genieten we van de verlichte bergen aan de andere kant van de Nijl.

Zaterdag 8 januari

De volgende dag besluiten we de West bank te bezoeken, aan de andere kant van de Nijl. Om hier te komen nemen we de veerpont over de Nijl. Het uitzicht over de Nijl is geweldig; er lijkt geen einde aan te komen. We raken aan de praat met een Egyptenaar, die ons vertelt dat hij archeologie studeert en over twee jaar reisleider wil worden. De passie waarmee hij dit vertelt geeft aan hoe trots de Egyptenaren zijn op hun cultuur en geschiedenis. Hij biedt aan om ons rond te rijden in zijn auto en ons de mooiste plekjes van de West bank te laten zien. Wij gaan op het aanbod in en gaan met hem mee.

Allereerst brengt hij ons naar de Koningsvallei. Onderweg passeren we de Kolossen van Memnon, die qua grootte erg indrukwekkend zijn. Na een korte stop om enkele foto’s te namen, vervolgen we onze tour. Bij de Koningsvallei spreken we met de chauffeur af dat hij ons twee uur later weer op hetzelfde punt ophaalt. De temperatuur is inmiddels gestegen naar een zeer aangename twintig graden wanneer wij onze eerste graftombe bezoeken. De hiërogliefen in de tombe zijn onbeschrijflijk mooi. Hele verhalen prijken op de muren en het plafond. De twee andere tombes die we bezoeken zijn net zo mooi en vertellen andere, maar even indrukwekkende verhalen.

Als we twee uur later naar de afgesproken plek wandelen staat onze ‘taxi’ al op ons te wachten. Die brengt ons naar onze volgende bestemming: Deir el-Bahari. Dit complex, dat onderaan een enorme rotswand ligt, is één van de mooiste tempels van de West bank. Staand in de tempel en omhoog kijkend naar de kolossale rotswand die boven je uitsteekt is fantastisch. Aangezien de tempel vrij hoog ligt is er een mooi uitzicht over de West bank, met in de verte de Nijl en daarachter de East bank.

Bij de uitgang staat de taxi wederom op ons te wachten en op aanraden van onze chauffeur bezoeken we Habu Tempel, volgens hem de mooiste tempel van Luxor. Hij heeft geen ongelijk: qua hiërogliefen is Habu Tempel veruit de mooiste tempel van Luxor. Terwijl we rondlopen in de tempel komt één woord in mij op: adembenemend. Werkelijk alles is ingekerfd. Zonder wat te zeggen lopen we door de tempel en gaan we de verschillende kleine kamertjes in. De overige toeristen die door de tempel lopen zijn ook opmerkelijk stil en lijken net zo onder de indruk van al het moois als dat wij zijn.

Na het bezoek aan deze tempel worden we weer afgezet bij de veerpont, waarna we terug gaan naar het hotel. Na heerlijk gegeten te hebben langs de Nijl komt er een einde aan een heerlijke dag.

Zondag 9 januari

Onze derde dag in Luxor checken we vroeg uit en zwemmen we wat in ons zwembad langs de Nijl. Tegen de tijd dat het donker begint te worden begeven we ons in de richting van de Luxor tempel. Deze is ’s avonds nog open en we hebben gehoord dat de tempel dan mooi verlicht is. Niets is minder waar. De hele tempel is met lampen verlicht, waardoor we ons even in een mythische wereld wanen. Werkelijk elk beeld en elke pilaar is verlicht en de sfeer die dat met zich mee brengt is spectaculair. Het gezang dat uit een moskee nabij het tempelcomplex schalt voegt hier nog eens een extra dimensie aan toe.

Na dit spektakel besluiten we wat te gaan eten langs de Nijl. We genieten onder het genot van een heerlijke Egyptische maaltijd van de schoonheid van de Nijl bij nacht en de verlichte bergen op de West bank. Na de maaltijd begeven we ons naar het station waar ons een treinreis terug naar Cairo wacht. Tijdens de treinreis bekijken we de foto’s die we hebben gemaakt in Luxor en komen samen tot de conclusie dat Luxor één van de mooiste plekken op aarde is.

Maandag 10 januari

Op dag zes komen we weer vroeg aan in Cairo. We zijn weer terug in de chaos. Het getoeter en de drukte is terug. De switch van de rust van Luxor naar de drukte van Cairo is weer even wennen. Het hotel dat we voor de laatste dag hebben bevindt zich wederom in Downtown Cairo, waar we de weg na de eerste dag al redelijk kunnen vinden.

Nadat we het hotel hebben gevonden en onze spullen op de kamer liggen, gaan we naar de belangrijkste attractie van het centrum van Cairo: het Cairo Museum. Dit museum staat geheel in het teken van de Egyptische oudheid. De pracht en praal die dit museum bevat is onbeschrijflijk. Beelden, sarcofagen, sieraden en nog veel meer. Dit museum is zo uitgebreid, dat er makkelijk een volle dag door te brengen is. Eén van de hoogtepunten van het museum is een tweetal mummiekamers. De mummies die daar liggen zijn al 5000 jaar oud zijn en verkeren nog in zeer goede staat. Een ander hoogtepunt is het masker van Tutankhamun. Deze bevindt zich in een speciale grafkamer waarin tevens verscheidene vitrines te vinden zijn met al het goud en de sieraden die Tutankhamun in zijn graf mee kreeg.

Pas tegen het eind van de middag verlaten we het museum. Uitgeput van alles wat we gezien hadden deze vakantie, brengen we de avond door in het hotel.

Dinsdag 10 januari

Dag zeven zouden we aan het eind van de middag terugvliegen naar Nederland. Na een heerlijk ontbijt in het hotel stond om twaalf uur de taxi op ons te wachten, die ons naar het vliegveld zou brengen. Nog eenmaal de drukte, de chaos en het getoeter. We genoten er met volle teugen van. Nog eenmaal schalde er gezang uit een moskee.

Aangekomen op het vliegveld beseften we dat onze reis erop zat. De chaos van Cairo en de rust van Luxor. De piramides en tempels. De Egyptische palmbomen en de Nijl. We gingen het allemaal missen. De reis was als een droom. Op sommige momenten zo fascinerend dat je jezelf moet knijpen om te beseffen dat het allemaal echt is. Mij is één ding zeker geworden: Egypte, adembenemend en overweldigend.

Geschreven door: Dwin Snoeks

Hier wonen twee Chinese minderheidsgroeperingen, de Oeigoeren en Tibetanen. Overdag zie je ze aan het werk, wegen bouwen of aan het werk op het land; s’avonds vind je ze allen tezamen om een haardvuur in een theehuis waar ze spelletjes spelen, mahjong of poker. Vaak spelen ze om geld, ook al mag dit eigenlijk niet. Tegen ons, de enige blanken/buitenstaanders in de stad, waren ze heel vriendelijk en nodigden ons uit voor thee en een potje kaart. Via hun kwamen we op het idee een paardentrektocht door het gebergte te doen, een tocht naar de 5500 meter hoge ‘Snowy Treasure Peak.’

Vier dagen achter elkaar berijd je 6 uur lang een paard door de meest spectaculaire landschappen. De nachten werden gespendeerd in een ‘Tibetaanse Homestay.’ Onderweg werden we verzorgd door de gidsen, dit houdt in: thee, brood, en gedroogd yak-vlees. Ook hadden we zelf een extra tas meegenomen met lekkernijen als chocola, nootjes en koekjes. Nu is dit natuurlijk niet de echte beleving van China en zijn natuur, maar ook de gidsen waren dankbaar voor deze afwisseling aan snacks.

De homestay voelde heel authentiek aan, een echt tibetaans gezin met een extra kamer en vier bedden voor ons. We aten mee met hun avondeten: zelfgemaakte noedels en soep. s’Avonds zaten we gezellig rond het vuurtje te zingen en kaarten (nee, geen elektriciteit daar!). Er was ook een grote taalbarriére, maar met gebaren en wanneer je openstaat voor de ander kom je een heel eind. Ja dit is echt heel anders dan hoe we het in Nederland gewend zijn, authentiek China. Het huis staat bovenop een stal, beneden staan de paarden en wat varkens. Het toilet is ook boven, een kamertje met een gat in de vloer, je behoefte valt hier 3 meter omlaag voor het de grond bereikt. Even wennen, maar dat alles hier in dit gebied traditioneel gebeurd, ‘zoals vroeger,’ vind ik stiekem toch wel heel leuk.

Onderweg kom je langs rivieren, kleine en grote Tibetaanse tempels, dorpjes en wilde Yakken. Om uiteindelijk de top te bereiken moet er een stuk te voet worden gegaan, want, te steil voor de paarden. Op 5000 meter hoogte blijkt elke meter lopen een kilometer, puffend en met onderweg veel pauzes werd de top toch bereikt. Hier dacht ik het allemaal voor de doen, het spectaculair uitzicht staand op het dak van de wereld.

Maar de hele tocht is verbazingwekkend mooi, de ongerepte natuur, het traditionele leven van de Tibetanen daar, de gastvrijheid en vier dagen lang buiten op een paard, alles tezamen heeft dit voor mij een tocht gemaakt die ik nooit van mijn leven zal vergeten.

Nu voor iedereen die denkt, hoe in hemelsnaam moet ik daar ooit komen dan? Vanuit Chengdu, de miljoenenstad waar de Panda’s wonen, kunt u vliegen naar het mini-vliegveld “Jiu Zhai Huang Long,” net buiten Songpan. Goed te bereiken, maar nog onbekend bij de Westerse Toerist. Zelf heb ik er geen een gezien in ieder geval, misschien te wijten aan dat ik er was in Januari met extreme kou. Ook in de zomer schijnt het hier geen toeristenoord te zijn. Waarschuwing: kijk niet uit het raam tijdens het vliegen, u zult constant bang zijn tegen een berg aan te vliegen! Het bekendere JiuZhaiGhou natuurpark ligt overigens op 3 uur rijden van Songpan af.

Voor iedere natuurliefhebber, primitieve/traditionele cultuurliefhebber, buitenmens en paardengek: doe een horsetrek in Songpan!

Geschreven door: Mike Keesman

Oahu
Na een zware en vermoeiende reis kwamen we aan op onze eerste bestemming: Waikiki Beach. Een heerlijk luxueus vakantieparadijs. Zon, zee, strand, surfen en shoppen. Opvallend is dat het zeer Westers, en in vergelijking met de andere eilanden, druk eiland is. Maar gelukkig heeft het de ontspannen aloha sfeer weten te behouden. Een ideale plek om rustig bij te komen van de reis en uitgebreid onze bruiloft te evalueren. Maar er is ook genoeg te doen! We maakten een wandeling naar Diamond Head Crater en werden daar beloond met een fantastisch uitzicht over Waikiki Beach. Ook brachten we een bezoek aan de hoofdstad Honolulu en aan Pearl Harbour. In eerste instantie viel dit laatste wat tegen. We moesten namenlijk twee uur wachten voordat we het monument mochten bezoeken. Toen hebben we maar een kaartje gekocht voor de USS Missouri die daar voor anker ligt en dat was bijzonder interessant. Een mooi inkijkje in het leven op zo’n immense oorlogsvloot. Na vier dagen was het alweer tijd om door te vliegen naar het tweede eiland: Kauai.

Kauai
Een werkelijk schitterende bestemming. Omdat de eilanden zo divers zijn is het lastig een keuze te maken welke het mooiste is, maar deze scoort hoge ogen. Klein en heel groen, vandaar de bijnaam Garden Island. Het absolute hoogtepunt was de Kalalau Trail. Een wandeltocht met magnifieke vergezichten langs de kustlijn, heerlijke geuren en surfers die je op hun blote voeten tegemoet komen rennen met hun surfbord onder hun arm. Zij kwamen terug van een ochtendlijke surfsessie en het lastig begaanbare pad deerden hen totaal niet.

Uiteindelijk resulteerde deze avontuurlijke tocht in een prachtige beloning: het mooiste strand dat we ooit zagen. Helder wit zand tussen twee rotsen en op de achtergrond de jungle met ontelbare kleuren groen. Immense golfen braken met veel kabaal tegen de rotsen. Wat voelden we ons nietig tussen al dit natuurgeweld.

Een paar dagen later maakten we een kanotocht op de Wailua river, een brede rivier met aan weerszijden prachtige natuur. Een immens vredig gevoel daalde op ons neer. Na een uurtje kanoën gingen we de jungle in waar we onder begeleiding van een ervaren gids, ook op zijn blote voeten, onze weg vonden naar een mooie waterval midden in de natuur.

Maui
Na wederom een fijne en korte vlucht met Hawai’i Airlines kwamen we aan op het derde eiland. We verbleven hier in het Plantation Inn, een  kleinschalige bed and breakfast in een schitterend Victoriaans pand in het leuke vissersplaatsje Lahaina. Persoonlijke sfeer, rustig en met een geweldig ontbijt. Een absolute aanrader!

We hebben hier veel gedaan, maar het meeste indruk maakte de zonsopkomst van de kraterrand van de Haleakala. Dit is een onbeschrijfelijk mooie en onvergetelijke ervaring. Al een uur voor de zon daadwerkelijk opkomt begint het fantastische kleurenspel en warmt de aarde langzaam op. Dit resulteert uiteindelijk in een bijna mythische ervaring wanneer de zon in al zijn heftigheid aanwezig is en een ranger een lied begint te zingen. Leuk is het om na afloop met de mountainbike de vulkaan af te dalen. Bijna een uur raas je langs geweldige natuur.

De volgende dag gingen we met een local naar de regenachtige oostkant van Maui en reden daar de bochtige Road to Hana. We hadden het twijfelachtige geluk dat het keihard regende en we dus op hele mooie en volle watervallen werden getrakteerd. Onderweg stopten we langs diverse kraampjes. Veelal was daar niemand aanwezig, maar als je geld in een bakje stopte, mocht je de aangeboden waar meenemen. Bij een van de standjes kochten we gegrilde kokosnootstukjes. Super lekker!

Gelukkig was het de overige dagen stralend weer en we namen onze eerst surfles (zeker voor herhaling vatbaar) en we gingen naar de Grand Canyon van de West Pacific. Mooi, maar als je zoals wij de echte Grand Canyon hebt gezien niet adembenemend.

Hawai’i (The big island)
Alweer het laatste eiland van onze mooie huwelijksreis. Het is het grootste en jongste eiland van Hawaï en nog steeds groeiende door de continue vulkaanuitbarstingen.

Uiteraard mocht een excursie naar de actieve vulkaan niet ontbreken. Het was een lange tocht (we logeerden aan de andere kant van het eiland) door zeer afwisselend landschap. Hele groene stukken waar je je in een tropisch regenwoud waande, werden afgewisseld met stukken met alleen maar vulkanisch gesteente waar de eerste plantjes heel voorzichtig begonnen te groeien. Eenmaal op de vulkaan waanden we ons op een andere planeet. Overal waar je keek zag je zwart gesteente en uit openingen in de grond kwam hete stoom. Het bezoekerscentrum met uitleg over vulkanisme was zeker de moeite waard evenals de lavatunnel waar je doorheen kon lopen. Helaas viel de nachtelijke tocht op de vulkaan een beetje tegen. Heel in de verte was een oranje vlekje te zien: stromend lava! Maar dichtbij konden we voor onze veiligheid niet komen.

Een beetje laat misschien, maar op dit laatste eiland ontdekten we het snorkelen. Wat een magnifieke ervaring! De meest prachtige vissen zwommen om ons heen en we waren slechts een paar meter van het strand verwijderd. Bijna magisch was het toen we ineens naast een grote zee schildpad lagen. Heel bijzonder en super romantisch!

Een onvergetelijke huwelijksreis? Zeker! Een once in a lifetime experience? Zeker niet. Ooit gaan we terug om alle nog niet ontdekte plekjes te ontdekken en opnieuw intens te genieten van de Aloha sfeer.

Geschreven door: Marijn de Jong

Nu had ik voor aanvang van de reis een soort van ‘schemaatje’ gemaakt… jawel een schema… lach maar! Er stond nog net niet op wanneer we naar de wc mochten maar het scheelde niet veel… Maar het schema heeft me wel geholpen en hoewel mijn reisgenoot me in eerste instantie flink uitlachte had hij er later wel veel plezier van. Ik wilde niet van hot naar her rennen, zeker omdat we maar een paar dagen hadden en we veel wilden zien . Ik had dus alle bezienswaardigheden die we wilden zien per wijk gesorteerd zodat we redelijk georganiseerd iedere dag een flinke wandeling konden maken en dan zoveel mogelijk konden zien. Verder had ik de nodige boekjes over wat en hoe in NY aangeschaft met veel handige tips en trucs. Een aantal zaken hebben we vanuit Nederland al georganiseerd en ook wel zaken die ik jullie wel aan kan bevelen om op voorhand te regelen.

Een absolute ‘must’ om te reserveren voor de trip (naast je hotel natuurlijk):
een New York Pass. Wij hadden een NYP voor 3 dagen besteld via internet, geregeld zijn er aanbiedingen op de website (dus voor je weggaat even regelmatig kijken) van deze maatschappij en uiteindelijk waren we 115 dollar per persoon kwijt (i.p.v. 155), nog steeds veel geld maar de pas heeft zoooo zijn geld opgebracht! Als je de Empire State Building, Top of the Rock, het MoMa, Madame Tussaud‘s en de Statue of Liberty gaat bekijken heb je het geld er al uit… Daarnaast wordt je niet geplaagd door de ellenlange rijen die er vaak staan. Want met zo’n Pas mag je vaak in de korte rij aansluiten. Een beetje brutaliteit heb je wel nodig, en een dikke vette glimlach op je gezicht, maar als je verteld dat je uit Nederland komt zijn ze vaak erg behulpzaam…

Andere leuke opties om te bestellen/te regelen voor de trip, die de reis wel heel speciaal maken
1.) via New York Fun Tours een New York Tour in een chauffeured Classic Convertible. De tour koste ongeveer 250 dollar, maar ook die was zo zijn geld waard, maar daarover later meer.
2.) een kaartje voor een baseball wedstrijd of andersoortig typisch Amerikaanse wedstrijd! Echt een aanrader!

De dag van vertrek!

Jawel in de ochtend werd ik opgehaald door mijn chauffeur en reisgenoot Alexander en gingen we onze reis maken. Op Schiphol bij lang parkeren hebben we onze auto achtergelaten (ook dat even van tevoren reserveren, kan je serieus geld besparen, we ‘benne en blijven’ Nederlanders!). Nadat we op Schiphol waren ingecheckt en de laatste inkopen hadden gedaan gingen we om 13.30 uur op naar New York met KLM. In de middag ongeveer 15.30 uur kwamen we aan, lang leve het tijdsverschil! Zo hebben we nog wat aan onze dag. Na wat gestuntel bij de douane met onze vingerprint scan (ik legde mijn vingers telkens verkeerd op dat rottige apparaatje, maar gelukkig was de douanier aan de goede kant van zijn bed uitgestapt en kon hij er wel smakelijk om lachen) stonden we eindelijk op het taxi platform… wat een rij… Na een rit van driekwartier werden we afgezet bij Park Central Hotel, het hotel waar we de komende nachten zouden verblijven.

De rit naar het hotel op zich was al een hele belevenis, ik had al gehoord van een vriend van me dat we op het goed vliegveld landden, want de rit van JFK naar New York centrum was leuker dan die vanaf andere vliegvelden had hij gezegd. En inderdaad, de file was een super beleving en geen irritante gebeurtenis zoals ik die in Nederland ervaar – maar goed het kon ook gewoon de opperbeste vakantiebestemming zijn die overheerste. Nadat we waren ingecheckt en onze spullen op de kamer hadden neergegooid en de indrukken van New York vanuit de hotelkamer in ons hadden opgenomen zijn we naar Times Square gewandeld.

Wat een indrukwekkend geheel de stad… De drukte, de warmte, de mensen, de winkels, de luchten… alles… zo indrukwekkend…Voor we bij Times Square aankwamen een hapje gegeten bij een of andere pizzatent, veel en vet… en de M&M’s winkel en een speelgoedwinkel met een inpandig reuzenrad mochten op onze weg naar Times Square ook niet ontbreken. Op Times Square aangekomen viel mijn mond open: indrukwekkend… wat een stad, wat een boel verliching op 1 km ², wat een herrie, toeterende auto‘s, gillende brandweersirenes, wat een kabaal, wat een mensenmassa… daar net als iedereen de standaard toeristen dingen bekeken, motoragenten, politie te paard, Paramount gebouw, de Countdown / Nasdaq ding en uren op de kenmerkende rode trap gezeten… Tja ondanks het tijdsverschil was ik toch niet moe te krijgen die avond, zoveel te zien… en nog zoveel te doen deze vakantie…

Midtown, Theater Distruct etc. alles tussen 57th en 34 th street

Het leek me verstandig om de eerste dag even te wennen en niet te ver weg te gaan van het hotel, dus dat had ik ingecalculeerd in het schema! We begonnen bij Fluffy’s een bakkerij schuin tegenover ons hotel welke uiteindelijk iedere dag ons ontbijt heeft verzorgd. Voor een habbekrats een volle buik met een ruime keuze aan lekkere donuts, muffins en andere zoetigheden, en ik begrijp wel waarom de Amerikanen zo enorm zijn! Op naar de Apple Store, een must see voor iedereen, het glazen gebouw opzich is al leuk om te zien en binnenin is het helemaal strak en apart, bovendien wandelden we op weg naarde Apple Store al een stukje langs Central Park.

Vervolgens over Fifth Avenue langs de Trump Tower (wel een must voor ons makelaars) waar we de inpandige waterval even hebben bekeken, langs de Abercrombie & Fitch waar de lekkere luchten en mooie mannen en vrouwen je tegemoet swingen… en dat terwijl het alleen maar een kledingwinkel is. Al swingend en lekker ruikend je kleding uitzoeken, ook wel een must om te doen, al voel je je tussen al die superstrakke modellen al snel redelijk plopperig… Verderop de NBA store waar je even een balletje kan gooien en het formaat van je handen kan vergelijken met die van bekende NBA basketbalspelers… ik voelde me net een kabouter. Verderop de st. Patrick Cathedral , jammer dat hij in de steigers stond, maar desondanks toch erg mooi en indrukwekkend was. Toen een adembenemende tussenstop met de lift naar de Top van Rockefeller. Even een rustmoment.

Ons eerste uitzicht over de stad. Een woord… Wow. Mijn maag deed er overigens wel wat langer over om om naar boven te komen dan de lift… wat een snelheid… Een schrikbarend dure lunch op Rockefeller gegeten, maar toch ook wel erg leuk en dat moet je gewoon even doen bij mooi weer omdat je dan het ultieme New Yorkse zakenleven kan aanschouwen, en van de zon kan genieten. Vrouwen in strakke rokken met gympjes eronder, heerlijk dit is New York. Even een stop bij het MoMa, hoewel dat aan mij als cultuurbarbaar niet echt besteedt was zal het voor menig kunstliefhebber wel een leuke aanvulling op de reis zijn. Daarna op naar Grand Central Station, wat een prachtige ruimte en zo patriottisch, overal waar je kijkt hangen Amerikaanse vlaggen. Ook hier een goede blik op het New Yorkse zakenleven. Vervolgens naar Bryant Park waar de eekhoorntjes ronddartelden en je een mooi uitzicht had op het Flat Iron (het strijkijzer, bekend van diverse tv-series o.a. Veronica´s Closet). Als afsluiting van onze lange wandeling door dit deel van New York nog even naar Times Square, bij daglicht net zo indrukwekkend en eigenlijk nog drukker! In de avond de taxi naar Cornelia Street ín West Village genomen en daar een hapje gegeten in het gelijknamige restaurant.

Om 19 uur werden we opgehaald door Isaac die ons in de rode Cadillac convertible een rondrit door New York gaf. De tour die officieel twee uur duurde werd door Isaac gelukkig ruim genomen en kwam pas na 2,5 uur op zijn eind. hij heeft ons alle ins en outs van NY verteld en was een entertainer en verhalen verteller tot op het bot. Echt een aanrader, je ziet zo kanten van NY die je anders nooit ziet… The West Village, SoHo,TriBeCa, South Street Seaport, The Financial District, The Brooklyn Bridge, The Manhattan Bridge, Chinatown, Little Italy. Wat een heftige eerste dag!

Financial District, China Town, Little Italy

Na Fluffy’s ontbijt met de metro naar het Financial Dstrict. Ground Zero bekeken, erg indrukwekkend hoe de Amerikanen dat allemaal aanpakken, schouders eronder en we gaan weer wat opbouwen daar, we laten ons door niks en niemand klein krijgen mentaliteit. Sint Paul’s Chapel bekeken waar de brandweermannen en politie-agenten ed tijdens 9-11 werden opgevangen.

De New York Stock Exchange bekeken, ultiem zakelijk New York al zie je buiten weinig behalve de enorme hoeveelheid bewaking-beveiliging en toeristen. En jahoor dat hadden wij weer: een oer Hollandse markt met stroopwafels en klompen, erg grappig… Vlak naast “the Sphere’ het icoon voor hoop en onverwoestbaarheid. Met de Staten Island Ferry (veerboot) op naar de Statue of Liberty en Staten Island )er stond een enorme rij maar door de NYP konden we die mooi omzeilen.

Statue of Liberty vond ik geweldig, Staten Island vond ik wat minder, maar dan ben ik wederom een redelijke cultuurbarbaar en raad ik bij deze toch aan beiden te gaan bekijken. Gewoon omdat het indrukwekkend is en anderen het wellicht wel mooi vinden om te zien hoe vluchtelingen destijds New York binnenkwamen. De ferryboten werden wel redelijk vol geladen, maar zo lang je niet al te claustrofobisch bent ingesteld komt het best goed. Terug aan wal liepen we langs een grote dans- en zangroep van afro Amerikanen, en die gaven een onwijs leuks show weg…Vervolgens nog even ruiken aan de bips van The Bull, langs Supreme Court waar een aflevering van Law and order werd opgenomen, na 6 keer irritant langslopen waren we nog steeds niet gefilmd en waren we ook nog steeds niet gevraagd voor een rolletje in de serie (beetje jammer…) We vervolgende onze wandeling vervolgens door China Town. Hoewel ik daar het uitrukken van de brandweer geweldig vond, vond ik het verder niet zo’n leuk deel van New York, ik voelde me er niet super veilig en ik vond het er een beetje viezig.

Shop till we drop op 5th avenue e.o. Madame Tussauds en Empire State Building

Een dagjes shoppen in NY moet ook gebeuren. De ochtend begonnen met flink wat shoppen bij Abercrombie… De ´red karpet´ werd uitgerold bij ons vertrek. Vervolgens nog diverse andere winkels aangedaan op 5th Avenue. Uiteindelijk uitgekomen bij Times Square waar Madame Tussauds vlakbij in de buurt zat. Nu even een echte toerist spelen en in een rap tempo met alle ´sellebretiesssss´ op de foto.

In de avond zijn we nog naar de Empire State Building geweest. Het was de laatste dag van onze New York Pas en zodoende konden we mooi nog even gratis mee. Hier wederom een ´maag beneden Birgit boven ´-momentje. Met de NYP kom je tot de 86ste verdieping, Uiteindelijk hebben we een extra kaartjes gekocht om op de 102de verdieping te komen (die was niet bij de pas ingesloten en kon tegen extra betaling alsnog aangeschaft worden). Tja als we het doen, dan doen we het goed. Hoewel het voor het uitzicht niks uitmaakte, ach het was het idee!

Central Park

Na ons ontbijt, op naar Central park om fietsen te huren. We hebben dit ergens gedaan bij een of ander vaag verkopertje waarvan we dachten dat hij bij een officiële organisatie hoorde achteraf bezien hadden we het beter bij een officieel verhuurpunt kunnen doen een echte winkel wel te verstaan. De fietsen waren namelijk niet optimaal. Verder wel een onwijs leuk stuk gefietst in Central Park, wat een immens groot park. Van alles gezien, een kleine kermis, een plas met kleine radar gestuurde bootjes, The Reservoir, Belvedere Castle, The Great Lawn, … zoveel te zien en aan het einde van de dag lag mijn tong dan ook op m´n wiebelende fiets knieën… Ja zelfs op de fiets door het park heb je aan een dag niet genoeg…

Even een Starbucksje opgehaald en even chillen in ons hotel. Starbucks is voor de koffiedrinker natuurlijk ook een echte must als je in NY bent, van kaneelkoffie tot vanillekoffie… alles is er mogelijk.. Ik zelf ben meer van de thee, maar als je het theezakje er snel uithaalt is die thee ook best te drinken! Starbucks dus ook een echte aanrader (het liefst iedere dag). De avond hebben we gegeten in het restaurant van Mariot Marquis Hotel op Times Square, dat is een rooftop (daketage) restaurant met een prachtig uitzicht op o.a. Times Square die heel langzaam ronddraait om zijn as tijdens het eten. Je betaald een vast bedrag voor een buffet waar je door het draaien van het restaurant af en toe even flink naar moet zoeken. De wijn is wel erg duur. Maar ook hiervan zeg ik: doen, het is gewoon leuk…

New York Yankees

Onze laatste dag in New York. We hadden in Nederland kaarten geregeld voor een wedstrijd van de New York Yankees. Lang leve de creditcard, anders ben je nergens. In de ochtend met de metro naar de Bronx, dat op zich is al een belevenis, de metro en de Bronx nog meer. Bij het uitstappen uit de metro een grote mensenmassa met yankee fans, bijna allemaal in blauw wit tenue… Bij binnenkomst op zoek naar onze plekken gelukkig vlakbij het speelveld. Erg leuk, ingepakt tussen echte Amerikanen in doen, laten en in omvang. En eten dat ze doen, verry impressive… We hebben onszelf die dag ook maar laten gaan…

Hotdogs, garlic fries (heerlijke knoflook patat, dat ze dat nog niet in Nederland hebben) en cola… een heleboel cola… en het gevoel van de wedstrijd. De baseball wedstrijd zelf was niet spectaculair, als ik eerlijk ben vond ik het bij tijden zelfs gewoon ronduit saai, maar het publiek maakte alles goed… Van die echte Amerikanen, die op die baseballers mopperen en ze lopen te klieren… ja het spel buiten het speelveld was vele malen leuker… verder vond ik de show door de luidspreker erom heen erg grappig… huwelijksaanzoeken, verjaardagen werden aangekondigd en het was allemaal heel normaal… inmiddels wel geleerd dat Jeter erg hot is daar… ja een leuke afsluiting van een geweldige week…

De laatste avond weer op Times Square doorgebracht, het verveeld nooit. Daar weer een mc flurry gegeten bij de mac (ik blijf erbij dat ze in New York lekkerder zijn dan in Nederland en nee ik weet niet waarom). Op naar de laatste nacht… Het waren 6 geweldige dagen!!! Morgen vertrekken we naar Las Vegas… Weer een hele andere beleving! En ook daar hebben we zin in!

Geschreven door: Birgit Hendriks

Helaas, het is al te laat…de streep waar ik over ben getrokken is al uitgeveegd; ik ben ten prooi gevallen aan het blikken monster! Het is vreselijk, dat moet ik bekennen, maar ik ben besmet! Besmet met het virus dat ‘ik ben op vakantie geweest met een camper en ik vond het nog leuk ook’ heet. De gevoelens van angst om betrapt te worden op een ‘no camping’ plaats moet je op de koop toenemen. Evenals een zere rug en het plassen in een emmer. Maar buiten dat is het eigenlijk misschien toch wel een heel klein beetje leuk…Het is een makkelijke manier om in korte tijd veel van een land te zien; geen ingewikkelde planning, hotels bellen en koffers sjouwen. We hebben alle gemakken van de campervan al meegemaakt. Onderweg, zomaar ineens, klapperden de kastjes open en vlogen de theezakjes, suikerzakjes en koffie door de camper. Alsof dat nog niet genoeg was, vloog de koelkast een halve dag later ook nog eens open! Gelukkig bleef de afwas wel in de gootsteen staan dus kastjes weer dicht en rijden maar!

Cairns: hoe haal ik een camper op?
Zaterdag 30 juni kwamen we in Cairns aan en moesten we de campervan op gaan halen, nou dat was me wat! Eerst uitchecken bij hostel JJ’s waar we de afgelopen nachten hadden geslapen, de backpacks hebben we daar gelaten anders moesten we die door heel de stad meezeulen. Om 11 uur kwamen we bij het verhuurbedrijf aan. Of we even 2000 dollar borg wilden betalen met onze creditcard! Pardon? Nou ik weet niet of we dat nog wel hebben…eerst Tom’s creditcard proberen, helaas! Toen de mijne, wederom pech! Jullie kunnen ook ieder 1000 dollar betalen. Ok, doe dat maar. Eerst de mijne proberen, yes gelukt, toen die van Tom…je raadt het al: nee dat had hij niet meer. Die stomme studentenlimiet ook! Maar, dachten we, morgen is het weer de 1e van de maand dus dan hebben we weer nieuw tegoed. We komen morgen wel terug. Nee dat kon niet, op zondag waren ze gesloten dus kom maandag maar terug. Potverdorie ja dat moet dan maar! Dus snel het hostel bellen en vragen of ze voor de komende twee nachten nog een kamer vrij hadden. Ze hadden geen double (2-persoonsbed) meer maar wel een twin (twee losse bedden). Dus dat scheelde alweer een heleboel zoekwerk en tassen gesjouw.

Tja, dan gaan we nog wel twee dagen aan het strand liggen, het was hier toch rond de 26 graden. Cairns ligt in de tropen, tussen de evenaar en de tropical capricorn keerkring, dus het is er altijd boven de 22 graden. Je mag daar alleen niet in zee zwemmen (wat trouwens ook niet echt kon want het strand was heel vies) want er zitten hier veel stingers en jellyfish (een soort grote en kleine kwallen) en een enkele aanraking met hun tentakels kan dodelijk zijn (als je niet binnen een uur geholpen wordt)! Zelfs als ze dood zijn, zijn ze nog giftig. Er waren al 106 doden gevallen in 17 jaar. In de winter zwommen deze monsters naar de riviertjes dus waren er minder in zee, maar je kon nog steeds beter een stingersuit dragen (soort duikpak). In Cairns hebben ze daarom ‘the lagoon’, een zwembad in de vorm van Queensland met een fijn grasveld, dus hier lagen we iedere dag en haalden we heerlijke ijsjes bij Dolci & Gelati. Je kunt ook leuk winkelen in Cairns; veel surfwinkels, dus we kwamen onze tijd wel door.

Op maandagmorgen gingen we vol goede moed terug naar het verhuurbedrijf. Ik had al 1000 dollar betaald dus Tom weer proberen, nee nog steeds niet, ik weer proberen, ook nog steeds niet. Nou dan gaan we maar eens bellen naar Interhelp (24 uur per dag bereikbaar). Die konden ons niet helpen, we moesten naar onze eigen bank bellen. Ja heel leuk maar in Nederland was het midden in de nacht dus moesten we tot 4 uur ’s middags wachten (8 uur ’s morgens in Nederland) voor we konden bellen! Ja dan gaan we wel weer een middag op het strand liggen! ’s middags weer teruggekomen en gebeld en toen bleek dat je pas weer nieuw geld beschikbaar hebt tussen de 3e en 5e van de maand! Fijn, het was de 2e! Hoeveel hadden we dan nog? Dus die man gekeken en toen was dat samen omgerekend precies genoeg (het scheelde echt maar enkele dollars) om 1000 dollar te betalen! Dus uiteindelijk moest ik nog 320 dollar en Tom 680 betalen en kregen we eindelijk de campervan mee! Dat we daar niet zaterdag aan gedacht hadden…

Gelukkig is het best een luxe campervan, hij is 2,5 m. hoog dus je kunt er gewoon in staan. De bankjes kun je ombouwen tot bed. En dan hebben we twee pitjes op een gasstel, een koelkastje dat oplaadt terwijl je rijdt, servies en een tafel en stoelen voor buiten. Het was nog wel even wennen met zo’n bakbeest te rijden: linkerkant van de weg, links schakelen, rechts richting aangeven, grote dode hoek, maar het lukte. Nog even illegaal douchen bij het hostel en spullen ophalen, boodschappen doen en op naar Port Douglas, een rijkeluisdorp een uurtje verderop.

Port Douglas – Cape Tribulation: de enge parkeerplaats
Port Douglas is een heel mooi vakantieoord met allemaal resorts en prachtige stranden (goed gesmeerd natuurlijk want hier zit het gat in de ozonlaag), echt een huwelijksbestemming. Het grootste strand is ‘ 4 mile beach’. Er wonen nog geen 1000 inwoners. Steve Irwin werd hier trouwens vlakbij in een koraalrif gedood door een pijlstaartrog. Na een borrel in het plaatselijke café met live muziek gingen we heerlijk slapen.

Met de ferry gingen we de volgende dag de Daintree river over (die vol met krokodillen zit) en toen zaten we echt midden in het regenwoud, Daintree National Park. We wilden naar Cape Tribulation in het noorden, een van de mooiste stranden van Australië, maar dat was nog wel een stukje rijden dus besloten we een slaapplek te zoeken, maar waar? Er waren tot na Cape Tribulation geen dorpjes meer en we konden ‘m moeilijk voor een camping op de parkeerplaats zetten!

Er was 1 zijweg dus die sloegen we in. Ineens liep de weg steil omlaag en weer steil omhoog waarbij we zo hard gingen dat ik dacht dat de camper het niet overleefd had. In de regentijd staat dit weggetje dus helemaal onder water en kun je hier niet door. Aan het eind ging de weg over in dirtroad, onverhard. We hadden bij het krijgen van de camper moeten tekenen dat we maar max. 50 meter over dirtroad zouden rijden maar dat hadden we dus alweer geschonden… Uiteindelijk kwamen we aan op een picknickplaatsje aan de oceaan, midden in het regenwoud zonder elke vorm van leven om ons heen. Ik vond het doodeng zo tussen de wilde dieren in het donker zonder hulp als er iets zou gebeuren. We besloten verder te zoeken maar kwamen er al snel achter dat er de komende km’s gewoon geen andere plek was dus ging ik met hangende pootjes mee terug naar de picknickplaats (en weer de dirtroad regel geschonden). Gelukkig stond er nu nog een andere camper en twee auto’s. Dat vonden we maar gek want waar waren die mensen?

Ik hoorde allemaal dierengeluiden, we zaten in de middle of nowhere en er stonden twee auto’s zonder mensen! Ook hoorden we auto’s die komen en gingen terwijl we op een ‘no camping’ plek stonden… Dus na een rusteloze nacht werd ik al om half 7 wakker want ik moest plassen, en waar anders kan dat beter dan gewoon achter de camper? En toen kwamen we er ineens achter dat we maar twee meter van een prachtig zandstrand waren (Cow bay) waar precies op dat moment de zon opkwam! Dat was nog eens mooi wakker worden! Dus gingen we in onze pyjama meteen een wandeling maken en toen zagen we dat de auto’s van mensen waren, een soort hippies, die daar op het strand hadden overnacht!

Cape Tribulation, nog een half uurtje rijden, wordt ook wel ‘where the reef meets the forest’ genoemd, en als je er staat begrijp je waarom. Als je op het strand staat, zie je aan de ene kant het regenwoud met mangroven en palmbomen en aan de andere kant de zee waar het Great Barrier Reef zich bevindt. Op het strand lagen kokosnoten en glitters uit de zee. Helaas mocht je niet in zee zwemmen vanwege de stingers en krokodillen. Daarna reden we terug naar Cairns, langs bananenplantages en roze suikerrietplantages. We wilden illegaal gaan douchen en afwassen bij het hostel waar we eerder hadden geslapen. Na gedoucht te hebben, liep ik met een tas vol afwas, helemaal niet opvallend als je bedenkt dat geen enkele backpacker zijn eigen servies bij heeft, naar de keuken. Komt er ineens een man aan. Hi, how are you? Are you staying here? Yes i am. Oh, which room are you in? 3E. Ok, i see. En toen ging hij richting receptie. Ik dacht dit gaat niet goed, nu gaat hij controleren wie er in zitten en komt hij zo mijn naam vragen dus snel alles weer in de tas gegooid en het op een rennen gezet naar de camper!

Brisbane: ik ga op vakantie en neem mee…een te hoge camper
Daarna zijn we op weg gegaan naar Brisbane. Op een gegeven moment stond de benzinemeter op empty en er kwam maar geen tankstation in zicht! We waren echt bang dat we moesten gaan lopen maar we haalden het gelukkig tot een of ander amateur tankstationnetje (1,30 dollar per liter, goedkoop dus!) zonder dat we iemand aan moesten houden om benzine over te hevelen! Toen we in Brisbane aankwamen wilden we eerst even winkelen dus we wilden in een parkeergarage parkeren. We zagen wat Ieren lopen die we eerder ontmoet hadden, dus keken we om terwijl we de parkeergarage inreden en toen hoorden we iets… ooh shit, we waren helemaal vergeten dat ons busje zo hoog is! Snel probeerden we terug omhoog te rijden, we zagen en hoorden vanalles vallen en zagen mensen kijken…Ik was helemaal in paniek dus we besloten door te rijden naar een rustig plekje om de schade te bekijken. Brisbane is een gekkenhuis zo druk. Eenmaal gestopt was het minder erg dan we dachten. We hebben een ijzeren soort schoorsteen, die op het dak zit voor ontluchting, eraf gereden en er zitten zwarte vegen en krassen op het dak. Er lagen wel planken / gipsplaten op het dak maar die waren van de parkeergarage! Die hebben we snel ergens in een vuilnisbak gedropt en het dak zo goed als het kon proberen te poetsen. We hebben de auto toen aan de rand van de stad bij een sportcentrum geparkeerd, zijn even van de schrik bekomen, en hebben eten gekookt. Daarna zijn we naar de stad gelopen om te kijken of er camera’s bij de parkeergarage hingen. We zagen ze gelukkig niet. We hopen maar dat niemand ons kenteken heeft doorgegeven ofzo! Het dak van de parkeergarage was namelijk best gehavend…Brisbane zelf is heel gezellig, met allemaal barretjes buiten op straat. We zijn nog een stukje over de Story Bridge gewandeld voor een  mooi uitzicht op de skyline met al zijn lichtjes.

We gingen om 12 uur ’s nachts weg want we wilden echt nog de stad uitrijden, bang om gezien te worden en je mocht ook nergens lang parkeren. Uiteindelijk vonden we in Coomera een parkeerplaats. De volgende dag zijn we naar Surfers Paradise en Byron Bay gereden om een beetje te winkelen en te ontspannen. Dit zijn twee van de bekendste surfersstadjes maar daar hadden wij helaas geen tijd voor.

In Byron Bay stond ons weer een leuke verrassing te wachten. We hadden hier overnacht omdat een meisje bij Cheeky Monkeys, waar we fish & chips hebben gegeten, zei dat er heaps of (een heleboel) autogarages in Byron zaten. Helaas zat er, toen we ’s ochtends wakker werden, een boete van 80 dollar (ongeveer 50 euro) onder de ruitenwisser omdat we niet parallel ingeparkeerd stonden! Ja schijnbaar zijn ze daar nogal streng in. De boete was om 6.40 uur gegeven, toen we gewoon in de camper lagen te slapen. De boete moesten we bij een postkantoor gaan betalen. Toen we bij twee garages hoorden dat de mechanics op zaterdag vrij zijn, en we dus voor niks in Byron waren gebleven, besloten we naar Ballina te rijden, wat geadviseerd werd. En daar werden we gelukkig geholpen.

Voor 80 dollar zit de schoorsteen er weer op! Gelukkig was ie voor in het rekje gevallen, wat voor op de camper zit, dus hadden we ‘m nog. De monteur heeft ‘m weer helemaal recht getimmerd, weer vastgeschroefd en met pur vastgezet. Hij zei nog half lachend dat niemand zal merken dat er iets gebeurd is, dus hij weet goed dat we het proberen te verbergen voor het verhuurbedrijf. Nu maar hopen dat het bij deze kosten blijft…

Sydney: no worries
En toen begon de lange maar mooie rit naar Sydney. We hadden vier dagen om hier te komen, niet veel voor 1400 km! Onderweg kwamen we allerlei watervallen en pittoreske dorpjes tegen. Die rust werd helaas snel teniet gedaan toen we over de Harbour Bridge Sydney binnenreden. Het was een en al chaos en een enorm doolhof. Ik was blij dat Tom reed maar mijn taak als navigator was ook niet de leukste. Met een papieren plattegrond en een heleboel klotsende oksels bereikten we na tien keer fout rijden (fijn die eenrichtingswegen) en honderd stoplichten uiteindelijk Bondi Beach. We hadden een plaatsje weten te vinden, in één of ander zijstraatje, waar we geen parkeergeld hoefden te betalen (i.p.v. 4,50 per uur) maar we wisten niet goed of we de camper daar konden laten staan. We besloten het erop te wagen omdat we anders waarschijnlijk km’s moesten rijden en op eenzelfde soort plek terecht zouden komen. Iedere keer als ik een auto hoorde, was ik bang voor parkeerwachters. We deden Monopoly bij lantaarnpaallicht om niet op te vallen!

Vanmorgen moesten we de camper in gaan leveren. Toen wachtte ons een heerlijke activiteit: de camper schoonmaken. Lui als we waren gingen we lekker naar de carwash waar hij voor 20 euro van binnen en van buiten onder handen genomen werd. We zagen het al voor ons hoe wij met een afwassponsje op het dak moesten klimmen…niet dus! Natuurlijk kon de camper er weer niet inrijden aan de voorkant (te hoog!) dus maar achteruit de uitgang inrijden om niet nog een schoorsteen eraf te rijden! Daarna nog de wasbak en het fornuis schoonmaken, voltanken en inleveren maar! Dat klinkt allemaal vrij simpel maar van Bondi Beach naar eigenaar heeft ons zo’n 4 uur gekost in dit gekkenhuis! De man daar ging ‘m nakijken, we moesten even wachten, vreselijk zenuwachtig was ik! Toen we moesten tekenen voor akkoord zei hij dat ‘the car passed inspection’ dus dat alles in orde was!

Nu hebben we nog vijf dagen om van Sydney te genieten. Te voet is de stad heel veel leuker, zelfs de leukste stad die we hier bezocht hebben, vind ik. Er is veel water, het is er heerlijk weer en er hangt een echte ‘no worries’ sfeer. Op ons verlanglijstje staan nog de AMP tower, cappuccino van de Starbucks, Chinatown, the Opera House natuurlijk, frappuccino van Starbucks, de hippe wijk ‘the Rocks’, de Royal Botanical Gardens, een traditionele meatpie, het IMAX Theatre, Darling Harbour, de monorail en de Orbit Lounge, een ronddraaiend restaurant in een wolkenkrabber! Onze avonturen zijn dus nog niet ten einde. We keep you posted!

Geschreven door: Marieke Verschuren