Vol verbazing las ik vorig jaar Januari op deze website dat ik, met mijn reisverslag over New York, de vakantie naar Las Vegas had gewonnen bij Kuoni/Inouk. Koopavond begon net en op dat moment liep ik door de stad naar een afspraak, en checkte ‘even snel’ de website omdat ik nieuwsgierig was naar de winnaar. En jahoor daar prijkte mijn naam op de website, ik kon het gewoon niet geloven. Die avond is er weinig zinnigs uit mijn mond gekomen – ik liep alleen maar te van oor tot oor te grijnzen en kon het alleen maar over mijn prijs en Las Vegas hebben, uiteindelijk zijn we uit eten gegaan om het te vieren (nog zo’n straf) Jaaaaa wat waren we blij. Nadat de eerste blijdschap, ongeloof en verbazing een beetje waren bezonken gingen we nadenken over wat en wanneer?? Na overleg, hadden Alexander en ik besloten dat we het wel erg leuk zouden vinden om zijn dochter van 7 mee te nemen op deze bijzonder vakantie. Misschien een beetje een raar idee een kind van 7 meenemen naar een gok oord, maar we wisten dat er buiten het gokken om, genoeg voor kinderen te doen zou zijn. Het enige waar we een beetje angstig voor waren: houdt ze het zo lang vol in een vliegtuig? Maar dat was iets dat we moesten ervaren. Dus ik mijn stoute schoenen aangetrokken en gevraagd aan Kuoni of we met bijbetaling haar mee mochten nemen, dat was geen probleem. Wat fijn! Toen we die keuze hadden bepaald hadden we verder besloten dat we als we toch zo’n lange vliegreis gingen maken dat we dan misschien nog een weekje erbij moesten plakken om méér dan alleen Las Vegas te zien. De kleine meid had bij uitzondering twee weken meivakantie dus we moesten het ervan nemen. We twijfelden tussen Los Angeles en San Francisco. Omdat Los Angeles met de auto dichterbij was hebben we uiteindelijk voor die bestemming gekozen. Dus wederom de overbekende stoute schoenen aangetrokken en gevraagd of we deze optie bij konden boeken en dan terug konden vliegen vanaf Los Angeles, en jawel ook dat was mogelijk. Zo fijn die flexibiliteit, er werden ons meteen hotels voorgesteld voor de weg daarheen, bij het Diseypark, en in Los Angeles, tja het was super geregeld dus (fijn dat er met ons werd meegedacht)! We hadden redelijk last minute besloten te gaan (al keken we er al maanden naar uit) dus toen kwam de stress van paspoorten en visa’s nog even om de hoek kijken. We hadden ons niet gerealiseerd dat we voor Alexander zijn dochter Eden een eigen paspoort moesten regelen. Strikte regels in Amerika. Dus met een spoedprocedure een paspoort voor haar aangevraagd en op goed geluk op het laatste moment nog een visum via internet. Gelukkig kwam het allemaal goed. Maar ik raad jullie allen aan dit ruim van tevoren te regelen, scheelt veel stress.

Za 30-04 Amsterdam – Las Vegas  – nacht 1
Eindelijk was het zover! Vanaf Amsterdam vertrekken naar Las Vegas. Met een mooi KLM toestel met alle entertainment aan boord die je je maar kan wensen vloog de tijd letterlijk en figuurlijk om. Na een kleine 10 uur arriveerden we op Houston waar we over moesten stappen op de vlucht naar Las Vegas. Even de nodige zonnebrillen aanschaffen, hapje eten, beentjes strekken en vervolgens de perfecte aansluiting met het volgende vliegtuig pakken. We waren er bijna! Om 17.05 uur lokale tijd (Nederlandse tijd 5 over 2 ’s nachts) kwamen we aan in het o zo warme Vegas. Gelukkig alle spulletjes ook meegegaan met de overstap (altijd spannend) en konden we snel op zoek naar een taxi die ons naar het hotel bracht. De luchthaven van Las Vegas is erg overzichtelijk en alles is zo gevonden, mensen zijn ook zeer behulpzaam, dat scheelt… In de taxi naar het hotel – het lijkt wel of iedere taxichauffeur in Amerika wel een familielid (hoe ver dan ook) in Nederland heeft – hadden we tijd genoeg om van het Amerikaanse leven te genieten, wat een belevenis. Ik moet je zeggen de Nederlanders zijn erg in trek daar. En het mooie blonde verlegen meisje van 7 nog meer. Na een kleine 20 minuten stonden we oog in oog met ons hotel. Het Excalibur. Wowwwww… De torentjes nog mooier dan we ons konden herinneren. Op internet hadden we al een beetje gekeken of het hotel goed bekend stond, en er waren erg veel verschillende reacties waardoor we een beetje voorzichtig waren met blij worden. Spullen uit de taxi gepakt en op zoek naar de incheckbalie. De lobby is echter zo immens groot (er loopt een half casino doorheen) dat dat nog een hele opgave was. Gelukkig toch nog relatief snel gevonden en hup met de lift naar onze kamer. Ondertussen wel wat ‘ticket sellers’ van ons afgeslagen, die kom je de hele vakantie daar tegen, redelijk agressieve kaartverkopers van allerlei shows in de avond maar daar leer je gaandeweg de vakantie wel mee om te gaan. Gewoon tegen iedere kaartverkoper zeggen dat je net vanavond weer terug naar huis gaat en helaas geen show meer kan bijwonen, zo voorkom je een eindeloze discussie. Tenzij je wel graag naar een show gaat, dan is het erg leuk – wij hadden er alleen niet zoveel zin in. De kamer, kan niet anders zeggen dan: super! Twee grote bedden, ruime badkamer, tv, bankje, tafeltje, alles zat er in en het uitzicht helemaal leuk: hotel New York New York… met de achtbaan, jawel we hadden uitzicht op de achtbaan! Hoewel het inmiddels voor ons al een uurtje of 3 in de nacht was hadden we besloten toch nog maar even op pad te gaan, het beste is om zo snel mogelijk in het ritme te komen dan heb je het snelste van de jetlag af. Daarnaast krijg je wel energie van de zon, het leven en de vrolijke mensen om je heen. Dus eerst even een vlugge blik op het zwembad werpen (wisten we waar we ons de dag erna konden vermaken) en vervolgens een rondje maken door het hotel. Behalve het casino moesten er nog wel meer dingen te doen en te zien zijn. Even snel een snapshot gemaakt bij een goktafel met de kleine meid en toen weer snel door, de blikken van de bewaking vertelden ons genoeg: we hoefden het niet te proberen met de kleine meid een gokje te wagen. (zijn ze erg streng in helaas). Na een hapje eten in het hotel nog even naar de winkeltjes van het hotel en de kinder arcade, een speelhal voor kids en een kleine blik op The Strip geworpen, maar de moeheid begon bij ons allen toe te slaan en we gingen toch maar naar bed om een uurtje of 9. We hadden het goed volgehouden!

Zo 01-05 Las Vegas – nacht 2
Na een heerlijke nacht te hebben geslapen op naar een uitgebreid (veel te duur) ontbijtbuffet. Gewoon even een simpel broodje als ontbijt is in Las Vegas trouwens toch iets wat ze niet echt kennen. Ja je kan een ontbijtbuffet nemen in de alle hotels maar even een los broodje is lastig te vinden. En ik vind 15 dollar p.p. per dag voor een ontbijtbuffet best aan de prijzige kant – zeker voor de hoeveelheden die wij als gemiddelde Nederlander eten, daar moesten we een andere oplossing voor bedenken. Maar niet getreurd, heerlijk gegeten en op naar het zwembad. Heerlijk! Het zonnetje scheen, het was warm, en iedereen lag lekker te relaxen. Nadat we handdoeken hadden gekregen van het hotel op zoek naar een goede spot! Helaas waren er enkele zwembaden dicht maar gelukkig was er ruimte genoeg voor de gasten en konden we relaxed zwemmen. Na een paar uurtjes bijkomen van de lange reis op naar The Strip! Er moest even geshopt worden in de M&M’s winkel… Ja die hadden we al weken beloofd! En wat een winkel is het toch! Zelfs als je niks koopt is het leuk maar uiteindelijk kwamen we wel met diverse M&M’s tasjes de deur uit.. Maar voor we de winkel uitliepen wilden we nog wel even de 3-d film zien die je gratis kon bekijken. Leuk. Vervolgens verder The Strip op naar De Miracle Miles Shops, een overdekt luxe en vooral lekker koele winkelcentrum waar het goed toeven is, zeker omdat de zon in de middag behoorlijk brandt. Lekker geshopt, gelukkig houdt de kleine meid ook van winkeltjes dus daar vermaakten we ons prima. Bij hotel Bellagio dansten de fonteinen al weer mooi op de muziek toen we het overdekte centrum weer uitliepen. Erg leuk. Na een hapje eten in het hotel nog even naar de kinder arcade waar ze nog even wat race spelletjes en andere dingen kon doen. In de avond vroeg naar bed, de reis was best vermoeiend geweest en we moesten nog even bijtrekken.

Ma 02-05 Las Vegas – nacht 3
In de ochtend een andere eettent in het hotel gevonden waar we echte Krispy Kreme donuts konden eten. Niet helemaal mijn favoriet maar wel HOT in Amerika en zeker iets wat je moet eten als je er bent. Na het ontbijt het rondje naar het zwembad waar we tot in de middag hebben gelegen. In de middag hadden we ons voorgenomen naar Mandelay Bay hotel te gaan waar we het Shark Reef Aquarium zouden gaan bekijken. Het leuke van de hotels aan de Strip is dat veel hotels in elkaar overlopen en anders wel met een trammetje of loopbrug zijn verbonden. Je maakt wat kilometers maar je loopt niet in de hitte en er is genoeg te zien, bovendien was het ook wel nodig na ons donut ontbijtje van die ochtend. Via het Luxor hotel met haar prachtige pyramide naar het Mandelay Bay hotel gelopen. Het Shark Reef aquarium is zeker een aanrader. Het is best prijzig maar het is het entreegeld wel waard. Prachtige vissen, schildpadden, Jellyfish (kwallen), haaien en zelfs ‘aaibare’ pijlstaartroggen. Hoewel ik die laatste in eerste instantie niks vond (ik vond het eigenlijk dierenmishandeling) had ik besloten na een half uur kijken, dat de vissen het niet erg vonden die aandacht (leuk is misschien een groot woord), ze hadden namelijk genoeg plek om zich te verschuilen maar zochten de mensen telkens op en spatterde je nat. Doodeng maar uiteindelijk heb ik er ook 1 geaaid, leuk… Echt een aanrader… op de terugweg een lekker bakje gedaan bij Starbucks. Als je naar Amerika gaat MOET je absoluut naar de Starbucks gaan, helemaal in en hip. Ik ben zelf niet zo’n koffiedrinker maar Alex heeft daar menig bakje achterover geslagen. Erg lekkere koffie, en thee voor de niet-koffiedrinker! Na het avondeten naar het naastgelegen hotel NYNY, ook een heel indrukwekkend hotel – als je bovenaan de trap staat en kijkt over de casinovloer dan wordt je daar echt even stil van – het echte Vegas,  hotel NYNY liep over in het Monte Carlo Hotel op zoek naar de tram die ons naar het Bellagio zou brengen. In het Bellagio Hotel hebben ze een prachtige vlindertuin, verder is het helemaal sprookjesachtig, zo leuk. Prachtige kleuren, veel bloemen, heerlijke luchtjes, veel toeristen, heel veel toeristen! Erg mooi, gratis te bewonderen en zeker een aanrader, sterker nog MOET je gezien hebben! Gelukkig waren we op tijd voor de fonteinen show buiten, er zijn meerdere shows de hele avond maar als je er net een gemist hebt is het best lang wachten. Op mooie muziek gingen de fonteinen te keer, indrukwekkend! Zeker met de Eiffeltoren op de achtergrond! Daarna doorgelopen naar hotel Mirage waar ieder uur de vulkaan uitbarst. Helaas was de uitbarsting wat te echt voor de kleine en hoewel we hem wel hebben afgekeken hadden we besloten maar niet meer naar deze show te gaan.

Di 03-05 Las Vegas – nacht 4
Ontbijt deze keer begonnen in Starbucks, gewoon een lekker bakje yoghurt met muesli – die hadden ze daar. Je bent op een gegeven moment als oerhollandse tante gewoon op zoek naar een hap waar niet meteen een pakje boter in verwerkt zit. Iedere hap smeer je zo op je dijen, het verbaast me niks dat zoveel Amerikanen met overgewicht te kampen hebben. De rest van de vakantie zijn we nog veel ochtendjes bij de Starbucks yoghurtjes gaan eten. Natuurlijk ook deze ochtend weer het zwembad gevonden gelukkig was pool 2 inmiddels ook open, een zwembad met glijbaan, voor de broodnodige variatie! En in de middag naar The Venetian hotel, een flinke stuk lopen maar erg leuk om te zien. Het schilderachtige plafond (heel apart, moet je echt gezien hebben), het water, de gondels, de ‘ooooo solo mio’s’ vliegen je om de oren, erg leuk. De gondel hebben we niet gedaan, die was echt extreem duur. Verder de avond op de Strip doorgebracht, wandeling langs diverse shows (ze blijven leuk) en Alex heeft even een paar uurtjes doorgebracht op de casinovloer, en jawel nog gewonnen ook: mijn held. Ik ben met Eden naar de arcade van het hotel NYNY geweest, erg leuk een meidenavond. Helaas deed de achtbaan het niet anders waren we daar denk ik ook nog wel even in gegaan.

Woe 04-05 Las Vegas – nacht 5
Op woensdag hadden we besloten de auto te gaan halen / uit te zoeken. Dit soort zaken kan je heel goed regelen vanaf huis (via internet) maar wij hebben er dit keer voor gekozen om het ter plaats te regelen. We wisten hoe het werkte en we wisten ook waar we de verhuurbedrijven konden vinden: op het vliegveld. Normaal plannen we het vooraf via internet maar we hadden bij vertrek  geen idee wanneer we behoefte aan een auto zouden krijgen. Omdat we donderdag naar Los Angeles zouden vertrekken, eerste stop Palm Springs om precies te zijn, moesten we deze dag dan wel een auto gaan regelen. Met een taxi naar het vliegveld op naar Alamo. Er zitten meerdere autoverhuurbedrijven daar bij elkaar maar we hadden goeie ervaringen met deze partij vandaar onze keuze. De aardige meneer van Alamo smeerde ons natuurlijk weer een veel te grote auto aan (doen ze altijd daar) maar je valt ook wel een beetje uit de toon als je daar in een Fiatje Punto de garage uit rijdt. Want in Amerika rijden ze alleen maar grote auto’s, logisch de auto’s kosten daar bijna niks en de benzine is ook betaalbaar. Uiteindelijk gingen we naar het hotel met een prachtige rode protserige Dodge Durango. Verzekeringetjes goed geregeld, tomtom erbij, en afgesproken dat we in Los Angeles de auto in mochten leveren, dus op naar onze laatste middag Las Vegas. Eerst een tussenstop gemaakt bij Hooverdam. Toch mooi om 1 van de 7 wereldwonderen te mogen aanschouwen, het blijft indrukwekkend een absolute must om te zien. Wat een dam, de natuur eromheen, de elektriciteit kabelwirwar, het meer, echt prachtig om te zien. Daarna met de auto over de strip (een hele belevenis, maar je moet toch minimaal een keer in de file hebben gestaan op The Strip (anders hoor je er niet bij) even stoppen bij The Fashion Show Mall een mooi winkelcentrum met foodcourt aan het andere eind van The Strip. Daar de piratenshow van het naastgelegen Treasure Island Hotel bekeken. Een gratis show over mannen en vrouwenpiraten die tegen elkaar vechten. Erg leuk, zeker ook voor kinderen. Op de terugweg een hapje gegeten in de foodcourt van het winkelcentrum, een aanrader. Een heleboel ‘eat and go’ eettentjes waar je van Thais, Japans, Frans en Amerikaans eten kan bestellen en in het centrale middengedeelte een heleboel tafeltjes staan je maaltijd kan nuttigen. Daarna met de auto naar Fremont Street, we wilden de Fremont Street Experience beleven. Het is een overdekt centrum (geen winkels overigens alleen maar casino’s) waar normaal gesproken een soort van lichtshow is met muziek. De lampjes in het plafond laten op het geluid van de muziek beelden zien en dat moet erg indrukwekkend zijn, maar helaas die avond was er een of ander event met een heleboel aan liveshows daar. Veel te druk, erg schreeuwerig, geen lichtshow en niet zo leuk. Uiteindelijk dus geen lichtshow gezien, ach een goede reden om terug te gaan. De laatste avond in Las Vegas, vroeg naar bed want we moesten morgen een stukje rijden richting Los Angeles.

Do 05-05 Las Vegas – Joshua Tree Preserve – nacht 6
Na het uitchecken onze spullen gehaald en met de auto vertrokken richting Los Angeles. Eerst nog even langs Red Rock Canyon. Een klein natuurpark waar je met de auto rond kan rijden (tegen een kleine betaling) met verschillende stopplekken waar je prachtige rotsen kan bekijken en mooie wandelingen kan maken. Voor wandelen was het wat te warm maar de stops en foto momentjes waren wel erg leuk. Van diep rode tot bijna witte rotsen met verdord groen erg mooi, zeker de moeite waard als je naar Las Vegas gaat. Daarna door naar Palm Springs, onderweg prachtige echt  Amerikaanse wegen (telefoonpalen, verlaten dorpjes, en als klap op de vuurpijl: echte Hollandse windmolens – rijendik). Na een paar uurtjes rijden waren we in Palm Springs en daar was het nog warmer dan in Las Vegas. We hebben daarom ook snel onze spullen op de veel te warme kamer gezet en het kleine maar prima zwembad ingedoken. We troffen het in Palm Springs want die avond was er een fair (braderie) dus we hebben ’s avonds gezellig langs allerlei marktkraampjes gewandeld tussen het Amerikaanse volk en heerlijk gegeten in een van de overvolle restaurantjes. De kamer zelf was niet spectaculair en ik vond het te warm maar al met al een prima verblijf.

Vr 06-05 Joshua Tree Preserve – vertrek naar Los Angeles Disney – nacht 7
In de ochtend stonden we redelijk gebroken op, de kamer was snikheet (de zon stond er pal op) en we zijn die ochtend begonnen met zwemmen in plaats van meteen ontbijten, even de pijntjes wegzwemmen. Het zwembad was echt perfect, die maakte alles goed. Na het zwemmen op naar Ruby’s Diner, we hadden vouchers om daar te eten. Na een heerlijk ontbijt met eieren en spek en een wandeling over de enige winkelstraat (dit keer zonder braderie) in Palm Springs op naar Anaheim (Disney). Onderweg een stop maken bij het  Joshua Tree National Park. Door het gebrek aan tijd hebben we op aanraden van het Visitor Centre een korte route gedaan waar we toch veel van wat het park konden zien. Wat een prachtig natuurpark. Echt heel erg mooi, zelfs de korte tour die we hebben gedaan. Echt een must do. Prachtige bomen, rotsen en allerlei loslopende beestjes. Heel indrukwekkend. Daarna een tussenstop bij de Wallmart, op zich ook een hele belevenis (van eten tot en met een volledig interieur kan je daar kopen) en daar wat boodschappen gedaan. Aan het einde van de dag kwamen we aan in Anaheim in het hotel dat schuin tegenover het Disneypark lag. De spanning begon bij onze kleine medepassagier natuurlijk flink te stijgen. Prima hotelletje met zwembad waar ik nooit van mijn leven aan zou gaan liggen maar dit ter zijde want aan een drukke weg plaats je geen zwembad, vind ik, maar daar waren we er ook niet voor: we gingen de dag daarna naar Disney en daar was het een uitstekend hotel voor.

Za 07-05 – Los Angeles Disney- nacht 8
Vroeg opgestaan om op tijd in het park te zijn. Hotel was op loopafstand van het park. We hadden de pech (of het geluk) dat net op de dag dat we daar waren de film Pirates of the Caribean 4 daar in première ging. Leuk omdat er een grappige spanning hing voor de komst van alle celebrities, Amerikaanse Pirates groupies liepen de hele dag jubelend door het park, helemaal ‘excited’ dat Johnny Depp later die dag langs zou komen. Jammer dat het halve park daardoor minder te bereiken was en sommige delen later op de dag helemaal afgesloten waren. Niet getreurd we hadden voor zowel het Disney Park als het Adventure Park een entreekaartje gekocht en zouden in de middag naar het Adventure Park gaan om zo de drukte van de Pirates crew te ontlopen. Het is trouwens ook interessant om voor vertrek eerst in Nederland de website in de gaten te houden, vaak zijn er interessante aanbiedingen waardoor kaarten vele malen goedkoper zijn. Dit Disneypark is trouwens het eerst Disneypark dat is gerealiseerd, erg leuk om daar te zijn geweest. Ik zelf ben een kleine 15 jaar geleden voor het eerste en laatst in Euro Disney geweest, kan het me niet zo goed herinneren, maar volgens Alexander is de opzet van het park in Anaheim te vergelijken met Eurodisney. Veel gedaan, veel gezien en we kwamen aan het einde van de dag op onze wenkbrauwen de parken uit. Zeker doen als je naar Los Angeles gaat want de Amerikanen die daar rondwandelen zijn er ook zeker het bekijken waard!

Zo 08-05 – Los Angeles – Santa Monica – nacht 9
Op zondagochtend stonden we vroeg op, we hadden er zin in om naar Los Angeles te gaan, het strand van Santa Monica en de Pier wilden we erg graag zien. Auto weer vol geladen en de drukke wegen van LA opzoeken. Wat een chaos. Gelukkig bracht de Nederlands sprekende tomtom en onze enige eigen privé chauffeur ons in een keer en zonder botsen naar de juiste bestemming. Autorijden is absoluut te doen in die omgeving, alles staat duidelijk aangegeven en de wegen zijn goed. Bij aankomst bleek het een super de luxe  hotel te zijn. Enige domper: er was geen zwembad… en daar hadden we nou juist dit hotel voor geboekt! Goed opletten dus geef ik jullie als advies mee want dit was echt heel erg jammer. Maar we lieten hierdoor de pret niet drukken, snel naar onze ruime kamer met fraaie bedden en alles erop en eraan. Daarna aan de wandel naar het strand. Een stukje frisser dan in Palm Springs en Las Vegas, maar nog wel mooi weer en een zonnetje. Door de wandeling besef je ineens dat het niet allemaal zo perfect is daar. Naast de vele homeless people waren er ook veel stukken waar je ondanks het feit dat het er zo chique was, erg vervuild en je toch niet op je gemak voelde. Het verschil tussen rijk en arm was juist op die plek erg zichtbaar. Niks engs meegemaakt moet ik zeggen en heb me gewoon veilig gevoeld, alleen de weg naar het strand was niet de beste weg om er te komen, je had alleen niet veel andere opties. Uiteindelijk via het strand naar Santa Monica Pier gelopen. Het strand is waanzinnig breed, een hele tippel voor je bij zee bent, erg mooi en de kenmerkende houten huisjes en beschilderde olievaten met zeemeeuwen deden me aan diverse series denken, zeker met het prachtige uitzicht op Malibu. De Santa Monica Pier is wel een chaotische drukte. Een kermisterrein waar de glorie al zo’n kleine twintig jaar geleden is vergaan, maar het had daardoor wel z’n charme en in de rij voor de achtbaan hoefde je niet te staan, dat scheelt. Na de lunch op zoek naar de Hollywood Sign. De letters in de bergen. Via internet hadden we opgezocht wat het adres was waar je de letters het beste kon bewonderen (lang leve google en wifi). Hoewel ik na een half uur rijden de hoop bijna had opgegeven dat we de letters zouden vinden stonden in de laatste bocht daar toch ineens die letters op de berg ons aan te staren. Echt super! Leuk omdat je dan ook weet dat je omgeven bent door ‘sterren’, die wonen daar immers rondom. Na een uur diverse foto’s te hebben genomen en proberen famous people te spotten (helaas niet gelukt), toch Hollywood en LA maar verder verkennen. Los Angeles is wel een stad waar je een tomtom nodig hebt (dus bespaar daar niet op), het is zo groot en er zijn zoveel wijken en subwijken, erg indrukwekkend moet ik zeggen. In de avond hebben we in een foodcourt van een winkelcentrum gegeten, erg leuk en betaalbaar. Echt een aanrader de foodcourts in Amerika, goed eten, keuze uit alle keukens, en betaalbaar.

Ma 09-05 Los Angeles – Santa Monica – nacht 10
Na een nacht lekker slapen en een lekker ontbijt opzoek naar de Walk of Fame. Door het drukke verkeer deden we er best lang over, en dan het volgende probleem: waar parkeren? Genoeg parkeergarages, maar we wilden niet overal staan, de meeste garages zagen er niet veilig uit, uiteindelijk vonden we in een zijstraat een parkeergarage die werd bewaakt. Die was voor ons! Na een kleine wandeling dan toch op de befaamde Walk of Fame. De straat zelf vond ik niet zo bijzonder, ook hier was er veel armoede en veel vage figuren. En je moet wel een beetje opgewassen zijn tegen de kaartverkopers, maar gelukkig hadden we daar niet echt problemen mee. En de plek waar de sterren hun handafdruk en handtekeningen hadden geplaatst Grauman’s Chinese Theatre waren daarentegen weer wel erg leuk, en het bezoeken meer dan waard. In de winkeltjes veel prullaria en omdat we op sterrenjacht wilden hadden we wel een stadskaart gekocht waarop stond wie waar woonde (voor zover als dat nog klopt natuurlijk). Een prachtig luxe winkelcentrum in het midden van de Walk of Fame maakte ons nog blijer, bovendien hadden we daar nogmaals een prachtig uitzicht op de Hollywood sign. Na de lunch met de kaart in de hand eerst naar Rodeo Drive waar de sjiek de friemel shopt, mooie auto’s, mooie winkels, erg leuk en vervolgens door Beverly Hills op zoek naar Hugh Heffner, Katey Perry en Jennifer Anniston. Een erg leuke maar drukke dag!

Di 10-05- Los Angeles – Santa Monica – nacht 11
My birthday! Op mijn verjaardag gingen we naar de Universal Studio’s. Ik had er helemaal zin in. Ook al hou je niet zo van films en tv er is genoeg te zien en te beleven. Een beetje pretpark achtig dat had ik weer niet verwacht, en voor alle leeftijden wat te doen. Halverwege de dag (toen we een beetje moe werden) een studio tour gedaan. Echt een aanrader, dan ga je in een open busje/trammetje langs diverse filmsets van de uit het water springende haai van  Jaws tot aan het rustige en sprookjesachtige Wisteria Lane van Desperate Housewives, je rijdt met de bus door water, je belandt in een vechtpartij van de dinosaurussen van Jurassic Park en je gaat door allerlei andere spannende filmsets. Erg leuk, een aanrader. Het pretpark gedeelte was voor Eden toch wel het leukste, we zijn dan ook diverse keren in een 4d attractie geweest ‘Krustyland’ een film over The Simpsons waar je in een wagentje flink heen en weer werd gehusseld was haar en mijn favoriet. Lang wachten maar wel de moeite waard. En natuurlijk ook de nodige waterattracties, in een boomstam kleddernat worden in Jurassic Park, een veel te enge achtbaan en tot slot een watershow gezien. Een leuke en absoluut niet te missen dag in Los Angeles, jammer dat het park al om 18 uur dicht ging, we hadden nog wel uren kunnen doorbrengen.

Woe 11-05 Los Angeles – Santa Monica – nacht 12
Onze laatste dag, een raar gevoel. Alles was omgevlogen. Beetje moe van de toch wel drukke reis, de indrukken en de mensen. Nadat we de auto hadden weggebracht naar Alamo wilden we nog even naar het strand. Even een heerlijk middagje genikst en heerlijk naar de zee gekeken, zandkastelen en burchten gebouwd. Het was gelukkig wat warmer die laatste dag zodat we toch nog een beetje een kleurtje kregen voor we weggingen. De stranden zijn groot daar en het was dus niet druk. Aan het einde van de dag ook nog wat dollars stuk geslagen op de Pier, er moest nog even ‘ge-achtbaand’ worden en na een heerlijke laatste diner vroeg naar bed, de dag erna zou lang voor ons allen worden.

Do 12-05 Vertrek Los Angeles – naar New York – naar Amsterdam
Via het hotel hadden we een taxi geregeld die ons vroeg in de ochtend op zou halen, ons vliegtuig vertrok immers al om 10.30 uur. Na het inchecken konden we gelukkig toch nog even een laatst calorierijk ontbijt eten bij Ruby’s Diner op het vliegveld (even afkicken). Daarna op naar huis, een tussenstop in New York (ook daar bijzondere herinneringen, met het verhaal over die reis hadden we de prijs immers gewonnen) waar we over konden stappen naar de laatste vlucht naar huis.

Achteraf!
Nu 8 maanden later, kijken we nog steeds met heel veel plezier terug op deze fantastische vakantie. Als ik het fotoboek bekijk en nu het reisverslag weer terug lees word ik weer helemaal blij. Het was allemaal erg goed geregeld. We troffen het met het weer, de mensen en de leuke onverwachtse dingen die we hebben gedaan. We hadden het geluk dat de vluchten goed aansloten en dat de vluchten ook prima zijn verlopen. De hotels waren goed en de auto ook. Kortom het was een bijzondere, mooie en erg leuke vakantie. Ook voor kinderen! Een om nooit meer te vergeten en met veel plezier op terug te kijken, zowel Las Vegas als Los Angeles kan ik iedereen aanraden, er is voor ieder wat wils…  Viva las Vegas! Bedankt Kuoni, het was te gek!!!

Tijdens mijn reis door Nieuw-Zeeland ben ik begonnen op het Noordereiland in de stad Auckland. Auckland is de internationale aanvlieghaven en is de grootste stad van Nieuw-Zeeland. Tweederde van de bevolking woont in of rondom de stad, vanwege de goede bereikbaarheid. Auckland ligt op een landengte tussen 2 havens. In een van de havens heb ik een Lunchcruise gemaakt; een fantatstische ervaring om zowel de stad te zien vanaf het water, de omgeving te zien (in de omgeving van Auckland ligt een vulkanisch landschap en al die kleine vulkaantjes zijn vanaf het water goed te bewonderen) en om een boel te weten te komen over de stad en Nieuw-Zeeland als land. De schipper vertelt namelijk enthousiaste verhalen over Nieuw-Zeeland en haar ontstaan en bewoners.

Je kunt ook genoeg andere dingen doen in de stad, zoals bijvoorbeeld naar de SkyTower; een hoge toren waarvandaan je een mooi uitzicht hebt over de omgeving. Echte waaghalzen kunnen vanaf een platform bungeejumpen!

Vanuit Auckland reisde ik naar het geothermische landschap van Rotorua waar pruttelende modderpoelen en geisers het landschap domineren. Van verre ruik je al de doordringende zwavellucht. Onderweg stopten we bij Waitomo waar we een bezoek brachten aan een grot vol met duizenden gloeiwormpjes. Een wonderbaarlijk verschijnsel! In Rotorua heerst ook de Maori-cultuur. De Maori’s zijn de oorspronkelijke bewoners van het land en hier kun je echt kennismaken met de bewoners en zij laten graag hun gebruiken en levensgewoonten aan je zien! In het park Whakarewarewa Thermal Village maakten we een rondleiding langs geisers, modderpoelen en huizen en ambachten van de Maori’s.

Vanuit Rotorua vlogen we naar Queenstown, de ‘adventure capital’ van Nieuw-Zeeland. Ik vond het een gezellige stad met een gezellig centrum met barretjes en restaurantjes. Ook kun je er van alles doen: bungeejumpen, spectaculaire ritjes maken met een jetboat die met hoge snelheid door de Shotover River raast en in de wintermaanden kun je in de omgeving uitstekend skiën in de bergen van The Remarkables.

Vanuit Queenstown trokken we naar de spectaculaire West Coast. We reizen door een prachtig landschap van ruige bergen en mooie vergezichten. In deze omgeving is de film Lord of the Rings opgenomen, dus in de bus werd dan ook deze film opgezet. Zowel binnen als buiten waanden we ons in het ‘land of Mordor’. Super gaaf!

We rijden langs het waanzinnig mooie turquoise meer Lake Tekapo en rijden naar Mount Cook, de hoogste berg van Nieuw-Zeeland. Als het weer meezit kun je hier mooie wandelingen maken en een helikoptervlucht boven dit schitterende berglandschap. Helaas konden wij dit niet ervaren vanwege de laaghangende bewolking.

Het volgende hoogtepunt dient zich alweer aan, nadat we uit de Mount Cook regio zijn vertrokken: een ‘Overnight Cruise’ op de Milford Sound, het bekendste fjord van Nieuw-Zeeland in het majestueuze fjordengebied van het land. De diverse watervallen langs de steile wanden van het fjord zijn zelfs bij regenachtig weer een spectaculaire gezicht. De cruise vertrekt vanaf het plaatsje Milford. Onderweg naar Milford passeren we een prachtige groene omgeving, het Fiordland National Park. We gaan aan boord van de Milford Mariner en varen het fjord in. We zien prachtige watervallen en er is tijd om te kajakken. Dit is pas écht genieten! Tijdens een excursie neemt een gids ons mee en vertelt ons over het leven onder en boven het wateroppervlak in het fjord.

De volgende morgen verlaten we de West Coast en rijden we naar Christchurch, het eindpunt van de reis. Het centrum van Christchurch is na de aardbeving van begin 2011 nog niet geheel toegankelijk, maar langzaamaan komt het toerisme en het dagelijkse leven hier weer op gang.

Nieuw-Zeeland is echt een prachtig land. Het heeft echt een plekje in mijn hart veroverd. Wat me vooral opviel is dat het landschap zo gevarieerd en zo uitgestrekt is en dat het op de wegen helemaal niet druk is. Ook de mensen zijn allemaal erg vriendelijk en er heerst een lieflijke sfeer.

Hou er rekening mee dat de seizoenen omgekeerd zijn met Nederland. In onze zomer is het daar dus hartje winter en in onze winter in het daar zomer. In de maandan december en januari zijn veel Nieuw-Zeelanders vrij en kan het er erg druk zijn. De beste reistijd is dan ook februari t/m april. De temperatuur is er dan aangenaam op zowel het Noordereiland als het Zuidereiland en de natuur heeft dan prachtige kleuren.

Ook naar Nieuw-Zeeland? Kijk op de website van Kuoni

Twee kraaloogjes kijken me recht aan. Ik stop abrupt. Op een wandelpad in de Rocky Mountains sta ik oog in oog met een beer. Hij kijkt me nieuwsgierig aan. En ik krijg een vreemd gevoel. Ik geniet, maar ben ook wat angstig merk ik. De afstand is zo’n dertig meter. Het mannetje is op zijn gemak een ontbijtje aan het zoeken. Ik ben bewust naar de bergen afgereisd om dit soort wilde dieren te zien. En dit is typisch zo’n ervaring die ik geweldig vind; achteraf.

Ik denk enkele seconden na. Hij ook, zo lijkt het. Om hem niet in de weg te zitten doe ik een paar stappen terug. Ondertussen verlies ik hem niet uit het oog. Plots rent hij de berg af, onverwacht snel. Hij schiet weg het struikgewas in. De camera hangt om mijn schouder. Meestal ben ik snel genoeg om een foto te maken, maar deze keer niet. Maar ik vind het niet jammer, het vreemde gevoel dat me overvalt is veel beter.

Het is een ietwat vreemde contradictie. Een zucht naar avontuur, naar spannende ontmoetingen. In Zuid-Afrika klom ik in een kooi om witte haaien te bekijken. Ik ben een paar jaar terug krokodillen en anaconda’s wezen vangen in Venezuela. Nu loop ik hier om beren te zien en hoop juist op dit soort ontmoetingen.

Mijn zucht naar avontuur kan ik moeilijk verklaren. Ook ik ken de verhalen van aanvallen op mensen, wat zeker hier ook voorkomt. Is het een speurtocht naar iets wat in onze bossen niet kan gebeuren? Want wat is het grootste gevaar op de Veluwe? Een omgewaaide boom op je hoofd? Terwijl de vraag in mijn hoofd blijft terug keren, speur ik nog maar eens om me heen. Maar de beer is weg en blijft weg.

Bewust had ik goed gelezen wat je moet doen bij een ‘bear encounter’, zoals ze dat hier noemen. Je moet bij het wandelen veel kabaal maken, zodat dieren je horen. Maar ja, ik doe maar even rustig want ik wil graag dieren zien. En je moet kabaal maken ja, maar pas als je ze ziet. De basisregel is simpel: je moet het dier de ruimte geven. Zij gaan liever de confrontatie (lees: jou) uit de weg, dan de problemen op te zoeken.

Opmerkelijk is dat er relatief weinig ongelukken gebeuren. Althans meestal. Er is één maar: een moederbeer met jong. Zij zal haar jong te allen tijde verdedigen. Lees: ook jou aanvallen als zij vindt dat het nodig is. Maar dit was een mannetje, al keek ik wel snel even of hij alleen was.

De dieren in nationale parken als Banff en Jasper zijn gewend aan mensen, meestal dan. Want ergens blijft er een risico, en dus trekken duizenden wandelaars de paden op. Een contradictie en dus ben ik niet alleen, denk ik maar.  Mijn ontmoeting toont de rijkdom (en kracht) van West-Canada aan. Ik ga even zitten. Eén ding wordt me duidelijk. Dit is avontuur met een scherp randje, in dit geval scherpe tanden en klauwen.

Lees verder over bijzondere ervaringen en de mooiste plekken op aarde op www.Droomplekken.nl

We hadden het geluk drie maanden in Boston te mogen verblijven. Een geweldige ervaring in een stad die eigenlijk niet te vergelijken is met andere Amerikaanse steden en heel Europees aandoet. We arriveerden in hartje zomer, hebben kunnen genieten van de prachtige herfstleuren van New England en konden zelfs nog even proeven aan de winter. Tijd genoeg dus om zowel deze geweldige wereldstad als de omgeving van Boston te ontdekken. Een greep uit onze Boston Blog en een eerbetoon aan deze bijzondere stad en haar omgeving…

Freedom Trail

Easy walking
Een van de leuke dingen van het centrum van Boston is dat alles goed te belopen is. Het is heerlijk vertoeven in de stadsparken, zowel in de zomer met fonteinen als de winter met een schaatsbaan. Naast het eerdergenoemde Boston Common ligt de Public Garden en dit is het oudste stadspark van de Verenigde Staten. Hier liggen in de zomer zwanen-bootjes te wachten op de opa’s en oma’s die, volgens een oude traditie, hun kleinkinderen moeten meenemen voor een tochtje.

Do we have time to take the “T”?
De metro wordt door de Bostonians steevast de “T” genoemd. De stations in het centrum liggen zo dicht op elkaar dat het vaak meer tijd kost van lijn te wisselen dan de afstand bovengronds te overbruggen. Bovendien rijdt de “T” minder vaak dan dat je in een wereldstad als Boston zou verwachten. Of zoals het oude grapje gaat, waarbij de ene Bostonian aan de andere vraagt; “Should we walk? Or do we have time to take the T?”

North End & Beacon Hill
De wijk North End is een van onze favoriete wijken geworden: het is dan ook het ‘Little Italy’ van Boston met heerlijke Italiaanse restaurantjes en zelfs hier en daar een goede ‘gelateria’ ! Beroemd is Mike’s Pastry in Hanover Street voor het heerlijke gebak, maar er zijn veel leuke bakkerijen en lekkere Italiaanse koffietentjes in dit stadsdeel te vinden. De mooiste wijk van Boston is echter Beacon Hill. Het is een zeer Europees aandoende wijk, die 200 jaar geleden door de Engelsen is gebouwd. En alsof de Engelsen er nu nog steeds wonen, hangen er overal bloembakken buiten gevuld met viooltjes. De rustige straten met hun vele kleine perkjes en hun kleurige bloemen nodigen echt uit tot een mooie namiddagwandeling, waarbij we haast vergeten dat we toch een forse heuvel beklimmen, de laatst overgebleven heuvel van de drie waar Boston oorspronkelijk op gebouwd is.

Shop till you Drop in Back Bay
Naast diverse ‘malls’ over de hele stad verspreid en Quincy Market, zijn vooral de winkelstraten Newbury Street en Boylston Street aantrekkelijke winkelstraten. Leuke boetiekjes worden afgewisseld door designer labels en bekende merken. Ook zijn er in deze wijk volop uitgaansmogelijkheden te vinden met trendy restaurants en hippe bars.

Indian Summer of Foliage?
Voordat we naar Boston vertrokken, wisten we al dat de
komst van de herfst een bijzondere gebeurtenis was in New England. We dachten toen nog dat het Indian Summer heette maar inmiddels wisten we beter en werden we experts in het volgen van de ‘foliage’ (zoals het intreden van de herfstkleuren heet)-websites en wisten we precies waar het patchy, near peak, peak en past peak was… Het is lastig de kleurenpracht van de bossen in de White Mountains (New Hampshire) tijdens de ‘Foliage’ te omschrijven maar het was bijna onwerkelijk. De kitscherige schilderijen van Bob Ross leken ineens levend te worden met een kloddertje Bright Red gemengd met Van Dyke Brown. De kleurschakeringen tussen rood, oranje en geel met een strakblauwe lucht op de laatste dag waren echt adembenemend.

Lang weekend of 3 maanden?
Boston heeft veel te bieden en is een leuke stad voor een lang weekend (het is immers maar 6 uur vliegen) of voor een langere periode. Drie maanden waren zelfs niet genoeg om verveeld te raken! We kijken met veel plezier terug naar een bijzondere periode in een bijzondere stad…

Maak nu kans op een week gratis autohuur in Boston klik hier!

Twee kraaloogjes kijken van achter een struik de toeristen aan. De honger van de jonge zwarte beer is groot, net als zijn instinctmatige angst voor mensen. De maag wint de tweestrijd en hij waagt een stap naar voren, plotseling klikken tiental­len foto­­toestellen.

Terwijl de Japan­ners en Europeanen tevre­den huiswaarts keren, blijft het jong iets verward achter. Hij heeft voor het eerst mensen gezien. Voor de rest bestaat zijn leefgebied in Oost-Canada uit oneindige bossen, meren en bergen. Ik blijf nog even kijken. 

Parkwachter Mark Williams ziet mijn vragende blik: ,, De kans dat een toerist in Canada een zwarte beer (ursus americanus) tegen komt is bijna honderd procent. Als je hier enkele dagen blijft en gaat wandelen in de nationale parken.” De reden is de enorme toename van het aantal zwarte beren de afgelopen jaren. De bescherming door de overheid doet hun goed.

De zwarte beer of baribal behoort al duizenden jaren tot het ecosys­teem van Canada. Daar ziet men de carnivoor als het kleine broer­tje van de veel gevaarlijkere grizzly beer en de eveneens gevreesde ijsbeer. De grizzlybeer is een ondersoort van de bruine beer en komt veelvuldig in Canada voor. Ook die wil ik wel zien.

Deze berensoort heeft een groot territorium nodig en voelt zich daarom thuis in de uitgestrekte wildernis die Canada nog rijk is. De ijsbeer leeft op de ijsvlakten in het noorden van Canada en ontmoet op zijn strooptochten zelden mensen. De zwarte beer stelt minder eisen aan zijn leefgebied en prefereert een relatief klein territorium.

Tijdens een natuurdocumentaire zag ik dat de diverse soorten beren verzot zijn op planten, insecten en slakken. En fruit, waaronder veel bessen. In de parken in Canada bloeien duizenden blauwe bessen als ik er ben. Dus zoek ik extra hard naar pootafdrukken, uitwerpselen of wat dan ook.

En ik heb geleerd wat ik moet doen als ik een beer tegen kom. Al zijn de adviezen erg tegenstrijdig, want het verschil tussen je dood houden en juist veel kabaal maken is nogal groot. Waarschijnlijk probeer ik het met herrie, dat lijkt me zinvoller en beter bij me passend. 

Terwijl ik intensief naar de grond staar, hoor ik geluid voor me. Ik was zo gebiologeerd aan het speuren dat ik vergat om me heen te kijken. Een grizzlybeer keuvelt voorbij. Op zijn gemak, hij is niet onder de indruk van me. Sterker nog, hij kijkt me niet eens aan. Het hoeft ook niet, ik kijk wel naar hem.

Safari is natuurlijk altijd heerlijk, maar nóg heerlijker is het als je eigen butler je na een lange stoffige tocht over de savanne opwacht bij een volle jacuzzi met je favoriete drankje. Of dat je na vijf avontuurlijke maar vermoeiende safaridagen in het legendarische Serengeti natuurreservaat eindelijk die boeken kunt lezen waar je niet aan toe was gekomen, op een goddelijk privé-eiland in de Indische Oceaan. Kortom; de zogenaamde ‘bush & beach’ vakantie biedt niet alleen het beste, maar ook het meest schandalig luxueuze van twee werelden. (Geschreven door Beertje van Beers)

 “Sorry, maar je gaat nu niet op safari,” zegt de hotelmanager zodra hij bij mijn aankomst in zijn safarikamp een blik op mijn verfromfraaide uiterlijk werpt. “Ik laat de jacuzzi op je veranda vollopen, en je butler komt je een clubsandwich en een cappuccino brengen, want die kun je zo te zien wel gebruiken. Morgen ga je maar Karen Blixen spelen.” Hmmm, gedwongen onthaasten is zo slecht nog niet, besluit ik als mijn benen strek -behoorlijk stijf na de lange vlucht- in een bubbelbad met uitzicht over de savanne van de Serengeti-vlakte. Mijn superdeluxe tent is ingericht als een Ralph Lauren-droom met een hemelbed en Afrikaanse maskers. Door de verrekijker die (natuurlijk) voor me klaarligt zie ik elk haartje van de zebra’s die niet al te ver van mijn tent grazen. Ik durf bijna niet te ademen. Serengeti Bushtops is het nieuwste safarikamp in het wereldberoemde Serengeti Nationaal Park dat zowel gedeeltes van Kenya als Tanzania beslaat. (Wij zijn nu in Tanzania). Een legendarisch natuurgebied; dit is waar de oudst bekende menselijke fossielen gevonden zijn, en dit is ook het oude jachtterein van Karen Blixen die het zo poetisch beschreef in haar beroemde memoire ‘Out of Africa’.

Ik heb geluk, vertelt mijn Maasai-gids me de volgende dag als we in een speciale open Jeep op pad gaan. We zitten namelijk midden in de massale seizoenstrek van ongeveer anderhalf miljoen gnoes en zebra’s. Op de vlucht voor de droogte trekken deze planteters van de noordelijke heuvels naar de zuidelijke vlaktes waarbij ze de Mara-rivier oversteken. Daar liggen de nijlpaarden en krokrodillen natuurlijk al op de loer. En wij dus ook, met verrekijkers en natuurgidsen, terwijl boven ons aasgieren cirkelen. “Nu doen we even niets. Maar we zijn wel alert. Precies zoals de roofdieren dat doen,” zegt de gids en zet de motor uit. En daar ontdek ik de zen van het wachten. Ja, het is spectaculair als honderden gnoe’s met denderende hoeven een rivier oversteken, maar een groepje luierende leeuwinnen een half uur lang bespieden is eigenlijk veel bijzonderder. In de loop der dagen leer ik steeds beter op de details letten. “Kijk naar haar snelkloppende hart,” zegt de gids over een ‘alert rustende’ luipaard in een boom, haar prooi, een halfopgegeten gnoe, hangend van de takken een eindje verderop. “Ze marineert hem even,” licht hij grijnzend toe.

Na drie dagen verlaat ik Serengeti Bushtops met pijn in mijn hart maar ook heel veel mooie herinneringen: de massage bij zonsondergang, de picknick onder de acacia-boom tussen de grazende gnoe’s, het pasgeboren olifantje rollend in het zand met zijn familie er beschermend omheen, de deken die tijdens het diner (Beef Wellington! In de bush!) ongevraagd om me heen werd geslagen.

Serengeti betekent letterlijk ‘Eindeloze vlaktes’ in Maasai.

‘Safari heeft iets waardoor je al je zorgen vergeet en je je continu voelt alsof je een halve fles champagne hebt gedronken,’ schreef Karen Blixen, en inderdaad, in een roes vlieg ik in een tweepersoons Cessna naar mijn volgende bestemming: het Mara Bushtops safarikamp in Kenya in het hart van het Maasai Mara natuurgebied. “Sorry,” zegt de piloot terwijl we bijna een zijwaartse salto maken, “even een adelaar ontwijken.” Op een piepkleine landingsbaan midden in de bush word ik opgewacht door een indrukwekkende Maasai-gids in een rode ‘shuka’ (doek) en de traditionele overdaad aan sieraden van kraaltjes. Die avond vergezelt hij me tijdens een nachtelijke safaritocht. “Doordat je zicht is uitgeschakeld, komen je andere zintuigen tot leven. Je kunt de dieren bijna voelen,” vertelt hij als we met de motor uit in het donker staan en doet dan abrupt een schijnwerper aan. “Kijk, een serval!”. Een wilde kat met strepen in de nek en vlekken als een luipaard schiet weg door het hoge gras. Het Mara Bushtops is van dezelfde eigenaresse als Serengeti Bushtops. Dezelfde prachtige tenten dus, dezelfde service en decadente luxe. (In de wijnkelder zie ik een Rothschild uit ’72 die ik maar niet op kosten van de Telegraaf laat opentrekken) Het grote verschil is dat we hier letterlijk bij de Maasai op bezoek zijn; het stuk land wordt van deze nomadenstam gehuurd en nagenoeg al het personeel woont in de omringende ‘boma’s’ of Maasai dorpjes. Tijdens een wandelsafari de volgende dag besluip ik olifanten en giraffen met een indrukwekkende entourage: een naturalist, een gids, en twee jagers; een om te beschermen tegen dieren, en een om stropers aan te pakken. Op een gegeven ogenblik kruipen we met z’n allen door het gras omdat de gids vindt dat we het oogpunt van een jagend luipaard moeten ervaren. Al snel hebben we allemaal de slappe lach. Op het vliegtuig richting Mombasa vraagt de piloot of ik de ‘Big Five’ heb gezien. Terwijl ik uit het raampje kijk naar de steeds kleiner wordende ‘boma’s’ zeg ik: “Oh, zoveel meer dan dat.”

Zodra ik voet zet op Funzi Keys, een paradijselijk resort op een privé-eilandje in de Indische Oceaan, weet ik het: dit is het Bounty-eiland uit de TV-reclame van mijn jeugd! Parelwitte verlaten stranden, wuivende palmbomen, hier en daar een bungalow met een rieten dak. Kortom, rust. (modellen in miniscule bikini’s moet je er gewoon even zelf bij fantaseren). Het romantische eilandje van 30 meter bij één kilometer ligt in Kenya, dichtbij de grens met Tanzania. Vanuit Mombasa is het twee uur rijden, en vervolgens 10 minuten per motorboot. De perfecte plek om het stof van vijf dagen safari er af te spoelen. Je kunt er snorkelen, duiken en zeilen, maar ik besluit gewoon heerlijk te luieren en eindelijk de boeken te lezen waar ik in ‘de bush’ niet aan toe was gekomen. Hoogtepunt van de dag: een romantisch vuur op mijn privé-terras, glas wijn in de hand, en genieten van de Afrikaanse zonsondergang. Conde Nast Traveller riep Funzi Keys onlangs uit tot één van de zes beste eiland-resorts ter wereld, en terecht. Maar na een paar dagen verwend te zijn door het hartelijke echtpaar Allessandro en Claudia Torriani snap ik dat de échte luxe zit in de kleine dingen: de versgeperste passievruchtsap bij het ontbijt, het feit dat de carpaccio is gemaakt van Allessandro’s eigen runderen, en het gebrek aan dresscode of vaste eettijden. “Wat zowel miljardairs als Hollywood sterren trekt is denk ik het feit dat je de hele dag kunt ontbijten, en je de hele vakantie geen schoenen hoeft te dragen,”  vertelt Claudia me de laatste avond bij een kampvuur. Allessandro vult mijn glas bij: “Niets moet, alles mag.” Onbetaalbaar….

Mara en Serengeti Bushtops kunnen exclusief via reisorganisatie Kuoni worden geboekt.

 Geschreven door Beertje van Beers

De winnaar van de reis naar Las Vegas is:

Birgit Hendriks

Birgit schreef een geweldig verhaal over haar reis naar New York City. Ook wij zijn inmiddels enthousiast geworden over deze bruisende bestemming. INOUK feliciteert Birgit en wenst haar veel plezier in Las Vegas!

Lees hier het winnende verhaal.

Woensdag 5 januari

Dit bracht ons in eerste instantie in Cairo. Tijdens de rit van het vliegveld naar het centrum werden we overweldigd door de drukte en chaos die de stad herbergt. De continu toeterende auto’s slingerden van links naar rechts om onze taxi heen, hetgeen we met open mond aanschouwden.

In het centrum is deze chaos des te groter. De achtien miljoen inwoners die Cairo heeft lijken zich allemaal tegelijk op straat te begeven. Het dagelijks leven in de grote straten van Downtown Cairo is dan ook een waar schouwspel. In de kleine achterafstraatjes komen de heerlijkste geuren uit de etenskraampjes. Voor de winkeltjes roken mannen waterpijp en drinken thee. Het ‘gezang’ dat uit één van de vele moskeeën klinkt is een geweldige toevoeging aan de Arabische sfeer die heerst in de hoofdstad. Na een lange wandeling door Cairo zoeken we een restaurant op.

Na heerlijk te hebben gegeten besluiten wij terug te keren naar ons hotel en ons bed op te zoeken, waar wij vol van alle eerste indrukken onder het aanhoudende getoeter uiteindelijk in slaap vallen.

Donderdag 6 januari

De volgende ochtend worden wij opgehaald door een gids die ons de cultuur in de omgeving van Cairo zal laten zien. Zodra we de drukte van de stad hebben verruilt voor de rust van het achterland, genieten we van de geweldige natuur rondom de Nijl. De Egyptische palmbomen die overal bovenuit steken zijn een mooi gezicht.

Eerste stop is Memphis, een oude hoofdstad van Egypte op zo’n 20 kilometer van Cairo. Aangekomen in Memphis treffen we in de stralende zon onze eerste hiërogliefen, sfinxen en beelden aan.

Nadat onze gids ons uitgebreid van informatie heeft voorzien en we het hele complex uitgebreid hebben bekeken, rijden we verder naar onze volgende bestemming: de dodenstad Saqqara. Deze stad op zo’n drie kilometer van Memphis diende in het verleden als grafveld voor hoge functionarissen. Belangrijkste gebouw van deze plek is de piramide van Djoser, vanwege zijn vorm een trappiramide genoemd.

Na de tweede stop bezoeken we een papyrusfabriek, waar we uitgebreid uitleg krijgen over de geschiedenis van papyrus en de productie van de papyrusrol. Men houdt de traditie nog steeds in leven en laat ons zien hoe van de plant een papyrusrol wordt gemaakt. De trots over dit aspect van de Oud-Egyptische cultuur straalt van de werknemers af. Vol overgave laten ze ons alles zien en vertellen honderduit.

Na een Egyptische maaltijd is het tijd voor de topattracties van deze dag: de piramiden van Gizeh en de Sfinx. Bij de piramiden aangekomen worden we overweldigd door de grootte ervan. Onderaan de piramide van Cheops staren we overdonderd omhoog. Meermaals vraagt één van ons beiden aan de ander of hij weet hoe ze zo’n kolosaal object hebben kunnen bouwen in die tijd.

Na uitgebreid bij de piramiden te hebben rondgelopen vervolgen we onze weg richting de Sfinx. De ontbrekende neus neemt me terug naar vroeger, toen ik als klein kind de neus afgebroken zag worden door Obelix. Dat ik er nu zelf naast sta geeft mij een onbeschrijflijk gevoel.

Na deze overweldigende dag gaan we naar een treinstation waar we de nachttrein nemen richting Luxor, een stad 600 zuidelijk van Cairo. Tijdens de tien uur durende reis in een gammele trein delen we onze impressies van Egypte met andere toeristen, die net zo overdonderd zijn door alle prachtige dingen die ze gezien hebben. Van slapen komt die nacht dan ook weinig.

Vrijdag 7 januari

Vroeg in de ochtend komen we aan in Luxor. Het eerste wat ons opvalt is de rust die daar heerst. Waar in Cairo het getoeter continu aanhoud en overal mensen zijn, is daar in Luxor geen sprake van. Lopend op de East bank langs de Nijl worden we geregeld in gehaald door een Kalesh, een paard en wagen. Op de Nijl varen Felucca’s, typisch Egyptische zijlbootjes. In het zonnetje genieten we, uitgeput door de treinreis, van een rustdagje.

’s Avonds lopen we nog even over de boulevard en genieten we van de verlichte bergen aan de andere kant van de Nijl.

Zaterdag 8 januari

De volgende dag besluiten we de West bank te bezoeken, aan de andere kant van de Nijl. Om hier te komen nemen we de veerpont over de Nijl. Het uitzicht over de Nijl is geweldig; er lijkt geen einde aan te komen. We raken aan de praat met een Egyptenaar, die ons vertelt dat hij archeologie studeert en over twee jaar reisleider wil worden. De passie waarmee hij dit vertelt geeft aan hoe trots de Egyptenaren zijn op hun cultuur en geschiedenis. Hij biedt aan om ons rond te rijden in zijn auto en ons de mooiste plekjes van de West bank te laten zien. Wij gaan op het aanbod in en gaan met hem mee.

Allereerst brengt hij ons naar de Koningsvallei. Onderweg passeren we de Kolossen van Memnon, die qua grootte erg indrukwekkend zijn. Na een korte stop om enkele foto’s te namen, vervolgen we onze tour. Bij de Koningsvallei spreken we met de chauffeur af dat hij ons twee uur later weer op hetzelfde punt ophaalt. De temperatuur is inmiddels gestegen naar een zeer aangename twintig graden wanneer wij onze eerste graftombe bezoeken. De hiërogliefen in de tombe zijn onbeschrijflijk mooi. Hele verhalen prijken op de muren en het plafond. De twee andere tombes die we bezoeken zijn net zo mooi en vertellen andere, maar even indrukwekkende verhalen.

Als we twee uur later naar de afgesproken plek wandelen staat onze ‘taxi’ al op ons te wachten. Die brengt ons naar onze volgende bestemming: Deir el-Bahari. Dit complex, dat onderaan een enorme rotswand ligt, is één van de mooiste tempels van de West bank. Staand in de tempel en omhoog kijkend naar de kolossale rotswand die boven je uitsteekt is fantastisch. Aangezien de tempel vrij hoog ligt is er een mooi uitzicht over de West bank, met in de verte de Nijl en daarachter de East bank.

Bij de uitgang staat de taxi wederom op ons te wachten en op aanraden van onze chauffeur bezoeken we Habu Tempel, volgens hem de mooiste tempel van Luxor. Hij heeft geen ongelijk: qua hiërogliefen is Habu Tempel veruit de mooiste tempel van Luxor. Terwijl we rondlopen in de tempel komt één woord in mij op: adembenemend. Werkelijk alles is ingekerfd. Zonder wat te zeggen lopen we door de tempel en gaan we de verschillende kleine kamertjes in. De overige toeristen die door de tempel lopen zijn ook opmerkelijk stil en lijken net zo onder de indruk van al het moois als dat wij zijn.

Na het bezoek aan deze tempel worden we weer afgezet bij de veerpont, waarna we terug gaan naar het hotel. Na heerlijk gegeten te hebben langs de Nijl komt er een einde aan een heerlijke dag.

Zondag 9 januari

Onze derde dag in Luxor checken we vroeg uit en zwemmen we wat in ons zwembad langs de Nijl. Tegen de tijd dat het donker begint te worden begeven we ons in de richting van de Luxor tempel. Deze is ’s avonds nog open en we hebben gehoord dat de tempel dan mooi verlicht is. Niets is minder waar. De hele tempel is met lampen verlicht, waardoor we ons even in een mythische wereld wanen. Werkelijk elk beeld en elke pilaar is verlicht en de sfeer die dat met zich mee brengt is spectaculair. Het gezang dat uit een moskee nabij het tempelcomplex schalt voegt hier nog eens een extra dimensie aan toe.

Na dit spektakel besluiten we wat te gaan eten langs de Nijl. We genieten onder het genot van een heerlijke Egyptische maaltijd van de schoonheid van de Nijl bij nacht en de verlichte bergen op de West bank. Na de maaltijd begeven we ons naar het station waar ons een treinreis terug naar Cairo wacht. Tijdens de treinreis bekijken we de foto’s die we hebben gemaakt in Luxor en komen samen tot de conclusie dat Luxor één van de mooiste plekken op aarde is.

Maandag 10 januari

Op dag zes komen we weer vroeg aan in Cairo. We zijn weer terug in de chaos. Het getoeter en de drukte is terug. De switch van de rust van Luxor naar de drukte van Cairo is weer even wennen. Het hotel dat we voor de laatste dag hebben bevindt zich wederom in Downtown Cairo, waar we de weg na de eerste dag al redelijk kunnen vinden.

Nadat we het hotel hebben gevonden en onze spullen op de kamer liggen, gaan we naar de belangrijkste attractie van het centrum van Cairo: het Cairo Museum. Dit museum staat geheel in het teken van de Egyptische oudheid. De pracht en praal die dit museum bevat is onbeschrijflijk. Beelden, sarcofagen, sieraden en nog veel meer. Dit museum is zo uitgebreid, dat er makkelijk een volle dag door te brengen is. Eén van de hoogtepunten van het museum is een tweetal mummiekamers. De mummies die daar liggen zijn al 5000 jaar oud zijn en verkeren nog in zeer goede staat. Een ander hoogtepunt is het masker van Tutankhamun. Deze bevindt zich in een speciale grafkamer waarin tevens verscheidene vitrines te vinden zijn met al het goud en de sieraden die Tutankhamun in zijn graf mee kreeg.

Pas tegen het eind van de middag verlaten we het museum. Uitgeput van alles wat we gezien hadden deze vakantie, brengen we de avond door in het hotel.

Dinsdag 10 januari

Dag zeven zouden we aan het eind van de middag terugvliegen naar Nederland. Na een heerlijk ontbijt in het hotel stond om twaalf uur de taxi op ons te wachten, die ons naar het vliegveld zou brengen. Nog eenmaal de drukte, de chaos en het getoeter. We genoten er met volle teugen van. Nog eenmaal schalde er gezang uit een moskee.

Aangekomen op het vliegveld beseften we dat onze reis erop zat. De chaos van Cairo en de rust van Luxor. De piramides en tempels. De Egyptische palmbomen en de Nijl. We gingen het allemaal missen. De reis was als een droom. Op sommige momenten zo fascinerend dat je jezelf moet knijpen om te beseffen dat het allemaal echt is. Mij is één ding zeker geworden: Egypte, adembenemend en overweldigend.

Geschreven door: Dwin Snoeks

Hier wonen twee Chinese minderheidsgroeperingen, de Oeigoeren en Tibetanen. Overdag zie je ze aan het werk, wegen bouwen of aan het werk op het land; s’avonds vind je ze allen tezamen om een haardvuur in een theehuis waar ze spelletjes spelen, mahjong of poker. Vaak spelen ze om geld, ook al mag dit eigenlijk niet. Tegen ons, de enige blanken/buitenstaanders in de stad, waren ze heel vriendelijk en nodigden ons uit voor thee en een potje kaart. Via hun kwamen we op het idee een paardentrektocht door het gebergte te doen, een tocht naar de 5500 meter hoge ‘Snowy Treasure Peak.’

Vier dagen achter elkaar berijd je 6 uur lang een paard door de meest spectaculaire landschappen. De nachten werden gespendeerd in een ‘Tibetaanse Homestay.’ Onderweg werden we verzorgd door de gidsen, dit houdt in: thee, brood, en gedroogd yak-vlees. Ook hadden we zelf een extra tas meegenomen met lekkernijen als chocola, nootjes en koekjes. Nu is dit natuurlijk niet de echte beleving van China en zijn natuur, maar ook de gidsen waren dankbaar voor deze afwisseling aan snacks.

De homestay voelde heel authentiek aan, een echt tibetaans gezin met een extra kamer en vier bedden voor ons. We aten mee met hun avondeten: zelfgemaakte noedels en soep. s’Avonds zaten we gezellig rond het vuurtje te zingen en kaarten (nee, geen elektriciteit daar!). Er was ook een grote taalbarriére, maar met gebaren en wanneer je openstaat voor de ander kom je een heel eind. Ja dit is echt heel anders dan hoe we het in Nederland gewend zijn, authentiek China. Het huis staat bovenop een stal, beneden staan de paarden en wat varkens. Het toilet is ook boven, een kamertje met een gat in de vloer, je behoefte valt hier 3 meter omlaag voor het de grond bereikt. Even wennen, maar dat alles hier in dit gebied traditioneel gebeurd, ‘zoals vroeger,’ vind ik stiekem toch wel heel leuk.

Onderweg kom je langs rivieren, kleine en grote Tibetaanse tempels, dorpjes en wilde Yakken. Om uiteindelijk de top te bereiken moet er een stuk te voet worden gegaan, want, te steil voor de paarden. Op 5000 meter hoogte blijkt elke meter lopen een kilometer, puffend en met onderweg veel pauzes werd de top toch bereikt. Hier dacht ik het allemaal voor de doen, het spectaculair uitzicht staand op het dak van de wereld.

Maar de hele tocht is verbazingwekkend mooi, de ongerepte natuur, het traditionele leven van de Tibetanen daar, de gastvrijheid en vier dagen lang buiten op een paard, alles tezamen heeft dit voor mij een tocht gemaakt die ik nooit van mijn leven zal vergeten.

Nu voor iedereen die denkt, hoe in hemelsnaam moet ik daar ooit komen dan? Vanuit Chengdu, de miljoenenstad waar de Panda’s wonen, kunt u vliegen naar het mini-vliegveld “Jiu Zhai Huang Long,” net buiten Songpan. Goed te bereiken, maar nog onbekend bij de Westerse Toerist. Zelf heb ik er geen een gezien in ieder geval, misschien te wijten aan dat ik er was in Januari met extreme kou. Ook in de zomer schijnt het hier geen toeristenoord te zijn. Waarschuwing: kijk niet uit het raam tijdens het vliegen, u zult constant bang zijn tegen een berg aan te vliegen! Het bekendere JiuZhaiGhou natuurpark ligt overigens op 3 uur rijden van Songpan af.

Voor iedere natuurliefhebber, primitieve/traditionele cultuurliefhebber, buitenmens en paardengek: doe een horsetrek in Songpan!

Geschreven door: Mike Keesman

Oahu
Na een zware en vermoeiende reis kwamen we aan op onze eerste bestemming: Waikiki Beach. Een heerlijk luxueus vakantieparadijs. Zon, zee, strand, surfen en shoppen. Opvallend is dat het zeer Westers, en in vergelijking met de andere eilanden, druk eiland is. Maar gelukkig heeft het de ontspannen aloha sfeer weten te behouden. Een ideale plek om rustig bij te komen van de reis en uitgebreid onze bruiloft te evalueren. Maar er is ook genoeg te doen! We maakten een wandeling naar Diamond Head Crater en werden daar beloond met een fantastisch uitzicht over Waikiki Beach. Ook brachten we een bezoek aan de hoofdstad Honolulu en aan Pearl Harbour. In eerste instantie viel dit laatste wat tegen. We moesten namenlijk twee uur wachten voordat we het monument mochten bezoeken. Toen hebben we maar een kaartje gekocht voor de USS Missouri die daar voor anker ligt en dat was bijzonder interessant. Een mooi inkijkje in het leven op zo’n immense oorlogsvloot. Na vier dagen was het alweer tijd om door te vliegen naar het tweede eiland: Kauai.

Kauai
Een werkelijk schitterende bestemming. Omdat de eilanden zo divers zijn is het lastig een keuze te maken welke het mooiste is, maar deze scoort hoge ogen. Klein en heel groen, vandaar de bijnaam Garden Island. Het absolute hoogtepunt was de Kalalau Trail. Een wandeltocht met magnifieke vergezichten langs de kustlijn, heerlijke geuren en surfers die je op hun blote voeten tegemoet komen rennen met hun surfbord onder hun arm. Zij kwamen terug van een ochtendlijke surfsessie en het lastig begaanbare pad deerden hen totaal niet.

Uiteindelijk resulteerde deze avontuurlijke tocht in een prachtige beloning: het mooiste strand dat we ooit zagen. Helder wit zand tussen twee rotsen en op de achtergrond de jungle met ontelbare kleuren groen. Immense golfen braken met veel kabaal tegen de rotsen. Wat voelden we ons nietig tussen al dit natuurgeweld.

Een paar dagen later maakten we een kanotocht op de Wailua river, een brede rivier met aan weerszijden prachtige natuur. Een immens vredig gevoel daalde op ons neer. Na een uurtje kanoën gingen we de jungle in waar we onder begeleiding van een ervaren gids, ook op zijn blote voeten, onze weg vonden naar een mooie waterval midden in de natuur.

Maui
Na wederom een fijne en korte vlucht met Hawai’i Airlines kwamen we aan op het derde eiland. We verbleven hier in het Plantation Inn, een  kleinschalige bed and breakfast in een schitterend Victoriaans pand in het leuke vissersplaatsje Lahaina. Persoonlijke sfeer, rustig en met een geweldig ontbijt. Een absolute aanrader!

We hebben hier veel gedaan, maar het meeste indruk maakte de zonsopkomst van de kraterrand van de Haleakala. Dit is een onbeschrijfelijk mooie en onvergetelijke ervaring. Al een uur voor de zon daadwerkelijk opkomt begint het fantastische kleurenspel en warmt de aarde langzaam op. Dit resulteert uiteindelijk in een bijna mythische ervaring wanneer de zon in al zijn heftigheid aanwezig is en een ranger een lied begint te zingen. Leuk is het om na afloop met de mountainbike de vulkaan af te dalen. Bijna een uur raas je langs geweldige natuur.

De volgende dag gingen we met een local naar de regenachtige oostkant van Maui en reden daar de bochtige Road to Hana. We hadden het twijfelachtige geluk dat het keihard regende en we dus op hele mooie en volle watervallen werden getrakteerd. Onderweg stopten we langs diverse kraampjes. Veelal was daar niemand aanwezig, maar als je geld in een bakje stopte, mocht je de aangeboden waar meenemen. Bij een van de standjes kochten we gegrilde kokosnootstukjes. Super lekker!

Gelukkig was het de overige dagen stralend weer en we namen onze eerst surfles (zeker voor herhaling vatbaar) en we gingen naar de Grand Canyon van de West Pacific. Mooi, maar als je zoals wij de echte Grand Canyon hebt gezien niet adembenemend.

Hawai’i (The big island)
Alweer het laatste eiland van onze mooie huwelijksreis. Het is het grootste en jongste eiland van Hawaï en nog steeds groeiende door de continue vulkaanuitbarstingen.

Uiteraard mocht een excursie naar de actieve vulkaan niet ontbreken. Het was een lange tocht (we logeerden aan de andere kant van het eiland) door zeer afwisselend landschap. Hele groene stukken waar je je in een tropisch regenwoud waande, werden afgewisseld met stukken met alleen maar vulkanisch gesteente waar de eerste plantjes heel voorzichtig begonnen te groeien. Eenmaal op de vulkaan waanden we ons op een andere planeet. Overal waar je keek zag je zwart gesteente en uit openingen in de grond kwam hete stoom. Het bezoekerscentrum met uitleg over vulkanisme was zeker de moeite waard evenals de lavatunnel waar je doorheen kon lopen. Helaas viel de nachtelijke tocht op de vulkaan een beetje tegen. Heel in de verte was een oranje vlekje te zien: stromend lava! Maar dichtbij konden we voor onze veiligheid niet komen.

Een beetje laat misschien, maar op dit laatste eiland ontdekten we het snorkelen. Wat een magnifieke ervaring! De meest prachtige vissen zwommen om ons heen en we waren slechts een paar meter van het strand verwijderd. Bijna magisch was het toen we ineens naast een grote zee schildpad lagen. Heel bijzonder en super romantisch!

Een onvergetelijke huwelijksreis? Zeker! Een once in a lifetime experience? Zeker niet. Ooit gaan we terug om alle nog niet ontdekte plekjes te ontdekken en opnieuw intens te genieten van de Aloha sfeer.

Geschreven door: Marijn de Jong